düşünce bahçesi

Bloglardan sonra

2012-02-08T10:44:00.000+02:00

Bloglar eski tadında değil artık. 2006 da ilk başladığımda ne hoş bir çoşku vardı. Tüm arkadaşlar birbirimize kenetlenmiş gibiydik. Sevinçler, tasalar aynı anda yankı bulurdu. Yorum yazmadan geçemezdik.
Japonya’dan Almanya’dan ses verirlerdi sesimize. Her şehirde bir arkadaşımız vardı mutlak.
Bir şey sorar bir şey ister, anında yanıt alırdık.
Görüşünü beğenmeyenler olurdu. Hakaretlerle, küfürlerle karşılaşırdık. Yorum denetleme imdadımıza yetişirdi.
Blogger olmanın tadına doyulmazdı. Hemen hepimizin bir fotoğraf makinesi olmazsa olmazı idi. Görsele aşık olduk bu sayede.
Ne yemekler, ne fikirler, ne filimler, ne kitaplar, ne modalar öğrendik birbirimizden.
Kimilerimiz blog buluşmaları yaptı. Kırk yıllık dost gibi izler bıraktık. Şimdi uzak yakın birçok yerde dostumuzda var.

Bilişimin önde gelenlerinden okuduğuma göre bloglar tarih olma yolunda imiş, yerini başka bir şeye bırakacakmış, nasıl bir şey olduğunu söyleyen yok.
Facebook, tiwitter şimdi en gözde olan. Belki bunları daha aşmış bir şey olabilir, bilemiyorum.
Bildiğim, “değişmeyen tek şeyin değişim.” olduğu.

Bloglardan sonra ne olursa.
Her halükarda yazan yine yazacak.
“Söz uçar yazı kalır”sa

Hemingway

2012-01-26T19:14:00.000+02:00

Harekete geçmeden önce dinle
Reaksiyon göstermeden önce düşün
Harcamadan önce kazan
Eleştirmeden önce bekle
Dua etmeden önce affet (bağışla)
Pes etmeden önce dene…

Ernest Hemingway
***

Don Kişot

2012-01-16T13:12:00.000+02:00

Don Kişot huysuzdur. Laf dinlemez, dertlidir de.
Bozgunlar, hayatının değişmezi ama aldırmaz o buna.
Kazandığı hiç bir zafer yoktur, ama bu ne büyük zaferdir ki
mağlubiyeti bile zaferden üstün gelir.
Umduğu bir şey yok ki aldırsın.
... Deneyecek en azından.
Yürek isteyen bir iş.
Şimdilerde yürek kasaplarda çengele asılı.
Akıl, para kazanmakla meşgul.
Gönül, Leyla aramakla.
Don Kişot, özgürlüğün sesi...

Cemil Meriç/Don Kişot

Dünyamızın Ömrü

2012-01-09T18:51:00.000+02:00

Stephen Hawking’in bugünkü internet gazetelerinde bir haberi vardı. Cambridge Üniversitesi’nde verdiği konferansta, dünyamıza ömür biçmiş.

“Aşağıya ayaklarınıza değil, gökyüzüne bakmayı aklınızda bulundurun. Yaşadığımız bu narin gezegenin ötesine gitmeyi başaramamamız durumunda bir 1000 yıl daha hayatta kalacağımızı sanmıyorum.’’
Evet, tam tamına böyle diyor. Bana göre fazla iyimser; ben ancak 200 sene diyebiliyorum.
Görünen köy kılavuz istemez. Her yanımız dökülüyor. Ormanları yaka yaka bitirdik, sera gazı salınımına aldırmadık buzulları erittik, denizlerimizi dağlarımızı çöplüğe çevirdik.

En acı olanı ise; fark ettiğimiz halde durmuyor oluşumuz…

İnsan da kendini beğenmez oldu, kim bilir! Bilinçaltımızda Nietzsche gibi düşünüyoruz belki: "Kendi alevinle yakmaya hazır olmalısın kendini: Önce kül olmadan nasıl yeni olabilirsin ki?"

Yeni Yıl

2011-12-30T20:00:00.000+02:00

Yeni senemiz dünyaya huzur getirsin.

Bir güzellik yap kendine!

2011-12-28T14:33:00.002+02:00

Bir güzellik yap kendine!
Ve sadece sahip olduklarını düşün; mutlu ol onlarla!
Sahip olamadıkların üzülsün senin olmadıklarına...

Bir güzellik yap kendine!
... Keşkeleri hiç düşünme!
Mutlu ol seçimlerinle.
Bırak keşkeler üzülsün senin seçimlerine...

Bir güzellik yap kendine!
Her yeni günü senin günün ilan et ve şımart kendini olabildiğince!
Bırak dünler üzülsün seçilmediğine...

Bir güzellik yap kendine!
Kalbinde daha da büyüt sevgisini sevdiklerinin!
Bırak sevmediklerin üzülsün kalbinde yerleri yok diye!

Bir güzellik yap kendine!
Sev kendini, kimseleri sevmediğin kadar.
Mutlu ol varlığınla!
Bırak seni sevmeyenler üzülsün!
Yüreklerine sığamayacak kadar büyüksün diye!

~Paul Auster~

Kendini Tanımıyorsan Korkarsın – OSHO

2011-12-26T12:44:00.001+02:00

Kendi merkezini tanıyor musun? Eğer tanımıyorsan, o zaman sürekli korkacaksın. O yüzden sahte benlik sürekli korkar. Sürekli titrer. Her zaman başkalarından destek alma ihtiyacı hissedersin. Seni takdir edecek, seni alkışlayacak; ne kadar güzel ya da ne kadar zeki olduğunu söyleyecek birileri. Sürekli bu tip şeyleri sana hipnotik telkin gibi söyleyen insanlara ihtiyacın var. Böylece zeki, güzel ve... güçlü olduğuna inanabilirsin. Ama bir noktaya dikkat et. Her zaman başkalarına bağımlısın.

Ne zaman benliğini sergilersen, aslında sadece benliğinin bilincinde olmadığını gösteriyorsun. Kim olduğunu bilmiyorsun. Eğer bilseydin, o zaman herhangi bir sorun olmazdı. O zaman görüş aramazdın. Başkalarının hakkınızda söyledikleri seni endişelendirmezdi. Çünkü ilgisi yok. Sonuçta kimse senin hakkında bir şey söylemez. İnsanlar senin hakkında bir şey söylediği zaman, aslında kendilerini anlatıyor.

Kimse senin hakkında bir şey söyleyemez. İnsanlar ne derse desin kendileri hakkında konuşur. Ancak sen hemen korkarsın, çünkü hâlâ o sahte merkezinize yapışıyorsun. O sahte merkez başkalarına bağımlıdır ve o yüzden de sen sürekli başkalarının hakkında neler söylediğine bakarsın. Sürekli başka insanların izinden gidersin, sürekli onları tatmin etmeye çalışırsın. Sürekli saygın bir insan olmaya çalışırsın ve sürekli egonu süslemeye çalışırsın. Bu intihar etmek gibi bir şeydir.

OSHO

"Kasabadan Başkente, Başkentten Metropole Ankara"

2011-12-21T18:46:00.001+02:00

İlk kez gün ışığına çıkıyor "Kasabadan Başkente, Başkentten Metropole Ankara" Türkiye'de bir şehrin tarihi hakkında yapılmış en kapsamlı belgesel. Metin yazarı ise tanıdık bir isim: Selahattin Duman

Senaryosunu gazeteci-yazar Selahattin Duman'ın kaleme aldığı "Kasabadan Başkente, Başkentten Metropole Ankara" adlı belgesel yakında gösterime giriyor. Belgesel için Başbakanlık Osmanlı Arşivi, Topkapı Sarayı Müzesi Osmanlı Saray Arşivi, VEKAM gibi pek çok kaynaktan yararlanıldı. Fransa, Almanya, İngiltere ve Amerika'daki arşivler tarandı ve Ankara'nın farklı dönemlerine ait hiç bilinmeyen görüntülere ulaşıldı.

Büyük çabalarla toplanan bu malzeme içinde Kurtuluş Savaşı yıllarında çekilmiş, ilk kez gün ışığına çıkan görüntüler bulunuyor:

Mücadeleye katılmak üzere Samsun'a gemilerle gelen gönüllüler, Ankara'da, TBMM'de Mustafa Kemal Paşa'nın konuşması, yine Ankara'da, Kurtuluş Savaşı sırasında 1922 hükümetinin toplantısı, Mustafa Kemal Paşa ve Rauf Orbay'ın Çankaya'daki görüntüleri, Ankara'da Fransız ve Sovyet temsilcileri, 1917 yangının izleri, Ankara'nın çarşısı, sokakları bu görüntülerden bazıları …

Belgeselde bunun yanı sıra Cumhuriyet döneminden Ankara'nın ilk şehir planlarına, 1957'de şehrin yapısının tamamen değişmesine neden olan sel felâketine, Ulus Meydanı'na düşen uçağın görüntülerine de yer veriliyor.

Belgeselin ilk beş bölümünde Ankara'nın Osmanlı döneminden başlayıp 12 Eylül 1980'e kadar uzanan tarihi, hem şehir dokusundaki değişimlerle, hem sosyal hayatıyla ele alınıyor. Altıncı bölümde ise Ankara'nın metropolleşmesinin öyküsüne ve Ankara Büyükşehir Belediyesi'nin bugünkü faaliyetlerine ağırlık veriliyor.

Belgesel, Ankara Büyükşehir Belediyesi için Nivan Yapım tarafından hazırlandı.

http://www.gercekgundem.com/?p=423356

Cehalet

2011-12-13T16:11:00.000+02:00

Depremde yapılan yardımların başına gelenleri gördük.
Yağmalamalar, yanmalar, çalmalar..
Bir taraftan da çadırlarda çıkan ölümcül yangınlar;

Tüm bunları görünce düşünen insanın aklına ne gelir?
Ne kadar cahil bir toplum olduğumuz değil mi?
Hükümet, Van depreminde elinden geleni yapmaya çalışıyor?
Her safhada cehaletin engeli ile karşılaşıyor ve emekler çoğunlukla heba oluyor.
Çok değil, altı ay öteye gidelim; Japonyadaki deprem ve ardından gelen tsunami yıkımına.
Afet sonrası barınma beslenme ihtiyaçları nasıl karşılanıyordu?
Ekranlarda gördük. Halk sırasına girmiş, “fırtına sonrası sessizliği” içinde ihtiyaçlarını almayı bekliyor!
Ya bizde?!

Doğal afetler doğalda, insanların cahil kalmaları, o da mı doğal, allahaşkına?!

Toplum cahil bıraktırıldığı zaman daha mı kolay yönetiliyor?
Tam tersine, atalarımızın da dediği gibi “bütün kötülüklerin anası cehalettir.”

Halk ne kadar cehaletten uzak olursa o kadar az üzer.
Devletini, doğasını ve de kendisini.

Google'ın Bürosu

2011-12-10T20:52:00.002+02:00

İnternet arama motoru Google'ın İngiltere'nin başkenti Londra'daki yeni bürosu bilim kurgu filmlerindeki gibi tasarlanmış.
Çalışanlar için tüm konfor düşünülmüş. Boş vakitlerinde kestirebilecekleri gibi, bilgisayar oyunu ve bilardo oynama şansına da sahipler. Çalışma ortamları ise çalışanların en ufak bir stresten bile kaçınmaları için hazırlanmış.

Hobilerimden Biri

2011-12-03T14:28:00.001+02:00

Yazmayı seviyorum da hiçbir şey bilmediğimi bildiğimden yazamıyorum. Bunun için ben de iyi yazılmışları bulup hatta süzüp, burada ve Facebook’ta paylaşıyorum. Bana arşiv de oluyorlar, yani kendime de saklamış oluyorum. Aklıma geldiğinde sayfaları çevirip, bulup okuyorum.
En en, daha en söylenmişler, tarihin derinliklerinden günümüze kadar, en bilgelerden düşünceleri, bulmak okumak çok hoşuma gidiyor. Hobilerimden biri.

Eskiden kitaplar dergiler ve de kitapları, dergileri arardık, bilgiye ulaşabilmek için… Binbir zahmetle...
Şimdi öyle mi ya!?
Bir tık, ne ararsan! İnternet sayesinde -bazı paralı bilgiler hariç- her bilgiye kolaylıkla erişebiliyoruz. Ne güzel değil mi? !
De !
Sanal âlemde herkes konuşuyor, yazıyor. Doğruyu nasıl anlayacağız?
Yalan yanlış bilgilerin bini bîpara.

Her şey deneme yanılma ile öğreniliyor, değil mi? Ben hep didikliyorum; örneğin bir suniziti tüm kbblerden okuyorum. Veya bir tarifi, bir görüşü, bir eleştiriyi…
O zaman insan hemen anlayıveriyor; parayla, reklamla şişirilmiş, torpille, siyasetle oscar almış bilim, sanat vb insanını. Zaten okurken içsezi söylüyor insana bunu ya...
Yazmıyorum;
Nice bilgeler, hayatın sırrına ermişler, neler neler yazmışlar. Onları okuduğumda utanıyorum. Bir o kadar da hayran kalıyorum..

Bilgi kirliliği altın çağında… İnsanlık bir dönüşümünü yaşamakta.
Bu geçişte, kirliliğin ne kadar uzağında kalabilirsek, o kadar mutlu olabiliriz gibi geliyor bana…

Yunus

2011-12-02T12:18:00.000+02:00

Eğer, ilerde bir gün keşke demek istemiyorsan, üç şeyi doğru seç!
Eşini,
İşini,
Arkadaşını!

Yunus Emre

Olgunlaşmak!..

2011-11-22T21:38:00.000+02:00

"Artık eskisi gibi her hafta sonu birileri ile dışarı çıkmak istemiyorum. Beni yoran ilişkiler, yeni tanışmalar, yeni yüzler aramıyorum. Eski dostlukların da özetini çıkarmaya başladım.
İlişkilerde tasarrufa gidiyorsun her şeyde olduğu gibi ve gereksiz insanları hayatından atmak istiyorsun. Yapmacık, inanmadan konuşmak istemiyorum artık. Beni anlamayanlarla konuşmak cümle kirliliği yaratıyor ve hak edenlere saklıyorum enerjimi. İstediğime istediğimi deme özgürlüğüne sahibim, eleştirme hakkını oluşturan yaşamışlık ve yeterli yaş faktörü artık bende de var. "Ben demiştim", "ben bilirim", "ben zaten anlamıştım" sendromunda olanlarla arkadaşlıkları bir kez daha sorguluyorsun. İlişkilerini sadeleştirmeye başlayınca sıra iyi ve kötü gün dostlarını ayıklamaya geliyor.
Kötü gün dostlarını belirtiyor ve onlara daha çok önem veriyorsun.
İyi gün dostu bulmak ne kadar kolaysa kötü gün dostu bulmak bir o kadar zor, biliyorum. Dostlar ihtiyaç olduğunda göçmen kuşlar gibi sıcağa uçuyor ve sadece seninle birlikte sürüden ayrı düşenler kalıyor. Zamanın ne kadar kıymetli olduğunu öğreniyorsun buralara kadar gelirken. Uzun düz otobanlardan olduğu gibi, kestirme bozuk yollardan da ulaşabilirsin hedeflerine. Kestirmeleri de öğrendim gide gele. Boş geçen her saniye değerli artık. Daha yapılacak çok şey var ama, kendimi çok yormaktan çok hırpalamaktan yana değilim.
Gerektiğinde "Hayır" demeyi öğrendim ve bu kelime başta karşındakine kırıcı gelse de senin için hayat kurtarıcı olabiliyor. Sevgiye önem vermek gerektiğini, zamanı geldiğinde elinde sadece sevginin kalacağını biliyorum. Sevgi paylaşıldıkça oluşuyor, olgunlaşıyor. Aileme ve seçtiğim tüm dostlarıma daha önce göstermediğim sevgi, anlayış ve ilgiyi gösteriyorum. Biliyorsun ki gidenlerin ardında sadece iyilikler kalıyor, ne kadar sevgi dolu olduğu hatırlanıp anılıyor.
Bana çok genç olduklarını hatırlatırcasına nedense tecrübelerimi, fikirlerimi sormaya başladılar.
Vereceğim cevaplar belki çok anlamsız geliyor ama yine de dinliyorlar ama ben biliyorum ki yaşamadan hiçbir şey öğrenilmiyor. Yaşamışlığın oluşturduğu bir alçak gönüllülükle gülüyorum içimden sadece.
Artık daha şık giyiniyorum, senelerle birikmiş dolaplar dolusu kıyafet var ve bunları kendimle paylaşmalıyım. Önce kendine güzel görünmelisin, kendi zevkime göre giyinmek istiyorum, böyle hissediyorum. Modaya uymak adına, popomun sığmadığı düşük bel pantolonlara sığmıyorum diye kendimi üzme tercihini de kullanabilirim . Ayıp, günah ya da ne derler korkuları çoktan geride kaldı.
Dostlarıma, kendimize yemek yapmak hoşuma gidiyor. Mutfak eskiden bir zulüm iken şimdi zevk aldığım mekanlar arasına giriyor. Farklı lezzetler denemek güzel ve kendi lezzetimi kendim de yaratabileceğim belli bir damak zevkim ve mutfak kültürüm oluştu.
Sonra Sezen'in şarkısındaki gibi anneni daha sık düşünüyorsun ve hatta anlıyorsun. İşte bu yeni alışmaya başlanan ve giderek hoşa giden yeni duruma olgunluk deniyor. Yaşamışlığın, görmüşlüğün, geride kalmış üflenmiş doğum günü mumlarının bir sonucu. Kendiliğinden ortaya çıkıyor hayatın bir dönemecinde bu olgunluk. Ne zaman dersen herkese göre, ne kadar dolu yaşadığına göre değişiyor bu olgunluk çağına ermek. İnanın bana hayattaki düşüşler, zor alınan virajlar bu zamanı hızlandırıyor. Kendi dünyanın küçüklüğünü keşfetmek ve buna rağmen kendinin kıymetini bilmek çok işe yarıyor."
Can Dündar

Bayramınız kutlu ve mutlu olsun

2011-11-05T19:29:00.001+02:00

Dilerim, ak günler görelim, bayram ve sonrasında da; hem biz hem dünyamız.

Bizde Depremlerden Hiç Ders Alınmıyor.

2011-11-01T18:38:00.000+02:00

Depremde bazı binalar yıkılıp bazı binalar neden yıkılmıyor?
İnsanın aklına tek şey geliyor, eksik malzeme kullanmak. İnşaatın mühendisi, mimarı, müteahhidi, ustası, işçisi bu suça ortak olabiliyor.
Yıllar ve yıllardan beri bu coğrafyada sarsıntılar olmaktadır. Nasıl bir bellektir, nasıl bir inançtır ki önlemler almaya, yapıları kuralına uygun yapmaya izin vermemektedir.
Fakirlik affedilebilir, ya aç gözlülük?
Daha çok kar uğruna çalınan hayatlar; bu binaları yapanların vicdanlarını sızlatmıyor mu?

Bugün gazetelerde şöyle bir haber var,
“26 ülkede görev yapan Meksikalı kurtarma ekibinin lideri Hector Mendez, “Biz enkaz altındakilere ulaşmak için tünel kazarız. Vandaki binalar malzemeden kısma nedeniyle o kadar çürük yapılmış ki tünel kazma tekniğini kullanamadık bile. Dünyada böyle bir şey görmedim” dedi.
Zaten biz de bunu görmekteyiz, bilmekteyiz yıllardır.

Yine bir haber gazetelerde ve diyor ki: “Tüm çürük binalar tespit edilip güçlendirilecek..”
Her zaman diyorum ben; önce kafalar onarılsın, gerisi zaten çorap söküğü gibi gelir; değil mi?
Zihniyet içeriyorsa ki ortaçağı, sen nasıl getirebilirsin ki yeni çağı?

Onarılacak, sağlam yapılar olacak,
Tamam, ölmeyeceğiz artık…da?
Ya ruhlarımızın sağlığı?
O ne olacak?
Çirkin yapılaşmalar, görüntü kirlilikleri, parksız mahalleler, geçmişten izsiz sokaklar ve durmadan değişen adları ?

Yineliyorum, önce kafalar sağlamca yapılansın, sonra yapılar..
Başka yolu yok bunun..

Gerçek

2011-10-23T10:16:00.001+03:00

Yavaşça kalktı yerinden

Neye inanmalıydı ki?

Düşüncelerinin takıldı peşine.

Gerçek ona göz kırptı,

Oda ona.

Şükür ki tanışıyorlardı.

Bir Söz

2011-10-17T11:21:00.002+03:00

Eğitim kafayı geliştirmek demektir.
Belleği doldurmak değil.

Mark Twain

Hafiflemek

2011-10-06T13:02:00.001+03:00

Kişisel olarak artık ihtiyaç duymadığınız şeyi bırakın, ya da başkasına verin. Dolaplarınızı, kitaplarınızı, malınızı, mülkünüzü, ilişkilerinizi, taahhütlerinizi, sorumluluklarınızı gözden geçirin ve öz benliğiniz ile uyum içinde olmayan her şeyden kurtulun. Bunu ölçüp tartmanın bir yolu da bir şeyin size bir hafiflik ve sevinç mi, yoksa sıkıntılı bir ağırlık mı verdiğini hissetmektir. Bırakmak harika bir duygu

verir ve yeninin yaşamınıza girebilmesi için bir boşluk yaratır. (alıntı)...

Beni Yavaşlat Tanrım!..

2011-09-15T13:04:00.001+03:00

Beni yavaşlat Tanrım!..
Yüreğimin atışlarını düşüncemin sakinliğiyle rahatlat.
Zamanın sonsuz görüntüsüyle hızımı azalt!..
Bana güncel kargaşanın ortasında,
Tepelerin ölümsüz sakinliğini ver.
... Bir çiçeğe bakmayı,
Eski bir dostla sohbet etmeyi
Ya da yeni bir dost edinmeyi,
Yolunu kaybetmiş bir köpeği okşamayı,
Ağ yapan bir örümceği izlemeyi,
Bir çocuğa gülümsemeyi,
İyi bir kitaptan birkaç satır okumayı -ve-
Yarışın daima daha çok hız için olmadığını
Anımsat her gün bana.
Yavaşlat beni Tanrım!..
Bana ilham ver.
Köklerimi,
Yaşamın katlanılan değerler toprağının
derinliğine göndermek,
Kaderimdeki yıldızlara doğru -daha çok-
Büyüyebilmek için...
Yavaşlat beni Tanrım!..

*Wilfred A. Peterson

Hep Daha Fazla

2011-09-05T09:48:00.001+03:00

HEP DAHA FAZLA...

Daha yüksek binalarımız, ama daha kısa sabrımız var;
daha geniş oto yollarımız, ...ama daha dar bakış açılarımız var.
Daha çok harcıyoruz, ama daha az şeye sahibiz;
daha fazla satın alıyoruz, ama daha az hoşnut kalıyoruz.
Daha büyük evlerimiz, ama daha küçük ailelerimiz;
daha çok ev gereçleri, ama daha az zamanımız var.
Daha çok eğitimimiz, ama daha az sağduyumuz;
daha fazla bilgimiz, ama daha az bilgeliğimiz var.
Daha çok uzmanımız, ama yine de daha çok sorunumuz;
daha çok ilacımız, ama daha az sağlığımız var.
Çok fazla alkol ve sigara tüketiyoruz,
çok savurganca para harcıyoruz, çok az gülüyoruz.

Çok hızlı araba kullanıyor, çok çabuk kızıyoruz,
Çok geç saatlere kadar oturuyor, çok yorgun kalkıyoruz,
Çok az okuyor çok fazla TV izliyoruz ve çok ender şükrediyoruz.
Mal varlıklarımızı çoğalttık, ama değerlerimizi azalttık.
Çok konuşuyoruz, çok az seviyoruz ve çok sık nefret ediyoruz.
Geçimimizi sağlamayı öğrendik, ama yaşam kurmayı öğrenemedik.
Yaşamımıza yıllar kattık, ama yıllara yaşam katamadık.

Aya gidip gelmeyi öğrendik, ama yeni komşumuzla karşılaşmak için caddenin karşısına geçmekte sorunumuz var.
Dış Uzayı fethettik, ama iç dünyamızı edemedik.
Daha büyük işler yaptık, ama daha iyi işler yapamadık.
Havayı temizledik, ama ruhumuzu kirlettik.
Atoma hükmettik, ama önyargılarımıza edemedik.
Daha çok yazıyoruz, ama daha az öğreniyoruz.
Daha çok plan yapıyoruz, daha az sonuca varıyoruz.
Koşuşmayı öğrendik, ama beklemeyi öğrenemedik.

Daha fazla bilgiyi depolamak, her zamankinden daha çok kopya çıkarmak için daha çok bilgisayarlar yapıyoruz, ama git gide daha az iletişim kuruyoruz.

Zaman artık, hızlı hazırlanan ve yavaş sindirilen yiyeceklerin; büyük adamlar ve küçük karakterlerin; yüksek kârlar ve sığ ilişkilerin zamanıdır.

Günümüz artık, iki maaşın girdiği ama boşanmaların daha çok olduğu, daha süslü evler, ama dağılmış yuvaların olduğu günlerdir.

Bu günler, hızlı seyahatler, kullanılıp atılan çocuk bezleri, yok edilen ahlakî değerler, bir gecelik ilişkiler, obez bedenler ve neşelendirmekten sakinleştirmeye hatta öldürmeye kadar her şeyi yapabilen hapların olduğu günlerdir.

Vitrinlerde her şeyin sergilendiği, ama depolarda hiçbir şeyin olmadığı bir zamandayız.
Öyle bir zaman ki teknoloji bu mektubu size getirebilir, siz bu içselliği ya paylaşmayı, ya da sil tuşuna basmayı seçebilirsiniz.
Yaşam, aldığımız nefes sayısıyla değil, nefesimizi kesen anların sayısıyla ölçülür.

Paylaşmak özel ve güzeldir, yaşamı paylaşmak, özel gün ve anları paylaşmak değer verip değerinizi bilen birileri olduğunu bilmek onunla paylaşmak ne kadar lüks artık onu bulmak ve kaybetmemek, dostluğu, sevgiyi, hüznü paylaşmak ne güzeldir tüm bunların tarihe karıştığı bir dönemde elde etmek ve yaşamak…”

George Carlin

Bugün, sabunlarım.blogspot.un konuğu idim.

2011-08-24T18:20:00.001+03:00

Bugün, http://sabunlarim.blogspot.com/ un konuğu idim.

Ne zamandır gitmeyi planlıyordum; hem ‘sabunlarını’ hem ‘serasını’ görmek için.
Eşimle birlikte tuttuk Samandra’nın yolunu. Önce bizi sevimli azman köpekleri karşıladı “siz de kimsiniz” diyerek.
Yeşillikler içinde bir bahçeye girmek şehirden kaçmışlık hissi veriyordu insana.
Mine Hanım, bizi kırk yıllık dostmuşuz gibi karşıladı. Yorgunluğumuzu atıp sohbete daldık.

Burada bir parantez açmak istiyorum. Fethiye’de tanıdığım blogger arkadaşlarım sıra dışı idiler. İstanbul’da tanıdığım arkadaşlarım da öyle. Şimdide yeni tanıştığım Mine Hanım öyle. İçtenliği ve çalışkanlığına hayran kaldım.

Seralarını ve bahçeyi gezdik. Birçok bitki ve çiçekleri bir arada görmek gözlerime bayram ettirmişti. Hepsinden istedim, hiçbirini alamadım. Tatile gidersem kim bakar...

Sonra sabun yaptığı atölyesini gezdik. Bilgiler aldık. “Piyasadaki sabunlar.. dediğim de, “Raf ömrü..” diye başlayınca…, Tamam dedim, başka bir şey duymasam da olur…”

Her şey öyle bir bozuldu ki; kimyasallar, yediklerimizde içtiklerimizde olur da, diğer ürünlerde olmaz mı?

O yeşilliklerin içinde gezinirken düşündüm de, şanslı saydım kendimi, bilgiye hızlı erişimde tekno-nimetlere sahip oluşumdan. İnternetin ağları kelebek etkisi yapabiliyordu..

Vedalaşıp ayrıldık. Orman içi yollardan gelirken Aydos köylülerinden kendi bahçelerinin meyve sebzelerinden aldık.

Bol resim çektim. Bundan sonrası da görsel anlatım olsun.

Siz şimdi ‘sabunları’ da merak etmişsinizdir.
Hemen kullandım birini. Elimi kremle yıkıyorum sandım.
Bilmem ne demeli “ilk intiba son intiba”dır desem olur mu?

Yazmamak!!!

2011-08-21T21:43:00.005+03:00

Bugün yazmamak üzerine yazmak istiyorum.
Ne zamandır sessiz sedasız kalakaldım.
Geçen zaman bakalım neler getirecekti?
Ah ahh, ne getirsindi ki?
Çocukça ya da romantikçe düşünmekten başka bir şey değildi.

Kendime dedim ki “güllük gülistanlık dünyaya ve cennete daha çok var.
Sen bir in yukarılardan, karışma Tanrı’nın işine”
Öyledir işte! Benim gönlüm hemen söz dinler..

Hep söyler dururum “gezmiyorsan okumuyorsan yaşıyorum deme” diye.
İşte bunları yapmaya çalışıyorum.
Alıp başımı gidesim var yine. Nere olursa, biraz sevdiğim, biraz merak ettiğim, bilmediğim, görünce şaşırdığım..

Yazasım yokta, meraklarım çok.
Her şey meraka değer bu dünyada,
Mesela insan yazgısı, bunu bilmenin dayanılmaz hafifliği..
Veya mitoloji ne anlatır? Biraz daha hafiflemek için.
Yaşam ağır, “yaşamın sırrına ermek” gerekli.

Hayat okadar kısa ki, istersen, Nietzsche’nin dediği gibi “yazgını sev” gitsin. Hani bir daha mı geleceğiz dünyaya sanki?

Çiçeklere bakıyorum, rengarenk, üstelik sayısız çeşitteler; dokunabiliyorum, koklayabiliyorum.
Şu dağlar, ovalar, vadiler gözlerimin alabildiğine.
Atalarımın tarih kokan diyarlarında, kalıntılar duygularıma hitap ettiğinde, mutlu oluyorum.
Son bir şey diyerek bitiriyorum.
Değiştirmeye çalışmak mı yazgıyı, beklemek mi evrimi?

kokuyu duyuyormusunuz ?

Norveç

2011-08-20T12:44:00.001+03:00

Serdar Devrim NORVEÇ'İ KURTARAN TWEET
19.Ağustos.2011

Geçen hafta "Bu arada başımıza doğal veya siyasal-toplumsal felaketler gelip de darbe yemez ve küçülmezsek..." diye bir laf ettim.

"Doğal felaketi anladık da, başımıza gelebilecek ve Türkiye'nin küçülmesine sebep olabilecek siyasal-toplumsal felaket ne olabilir!" diye soranlar oldu.

Öyle ya, 2011 seçimleri öncesi, tabii ki iktidar partisi ağzına almayacak ama, bir muhalefet partisi, bir gazeteci, bir sosyal toplum önderi hasılı bir Allah'ın kulu çıkıp da çıkıp "Bre birader 12 senedir İstanbul Belediyesi, 9 senedir Hükümet elinizde. Beklenen İstanbul depremine karşı ne yaptınız?" diye hükümete, yahut "Siz ne yapmayı planlıyorsunuz?" diye muhalefete sormadı. "Ağzından yel alsın" kafasıyla topluca ölüp gideceğiz burada.

Siyasal ve toplumsal felaketten ve küçülmekten maksadıma gelince...

Norveç'te yaşanan facianın, yabancı düşmanlığının, ırkçılığın ve faşizmin yükseldiği Avrupa ülkelerini uyandıracağını umut ediyorum.

Bırakın Macaristan gibi Avrupa değerlerini henüz hazmedememiş ülkeleri; Avrupa Birliği fikrinin doğduğu Almanya, Fransa gibi ülkelerin yönetecileri bile ucuz popülizm yaparak yabancı düşmanlığını körüklüyorlar. Yabancıları 'günah keçisi' haline getiriyorlar. Büyük riske giriyorlar.

Halk arasında özellikle Müslümanlar'a, genelde de 'öteki'ye olan tepki yükseliyor.
Türkiye'de de politikacılar aynı kafada ve aynı tehlike ufukta.
Ve bizim toplumumuzun hoşgörülü olduğu hikayesi, etle-tırnak masalı bizi aldatmasın.
Alimallah bir kıvılcım çakılmayagörsün...

Sokaklarda gençlerin Kürtlere saldırdığı, Kürk amelelerin inşaatlardan kovulduğu gibi 'dehşet' haberleri geliyor oradan buradan.
Dünyanın en müreffeh, demokratik, özgür, hoşgörülü toplumlarından biri olmakla övünen Norveçliler yaşadıkları felaketin şokunu atamıyorlar.

Anders Behring Breivik gibi bir sapık katilin ülkelerinde doğup büyümesine, böyle bir katliamın ülkelerinde meydana gelmesine inanmak istemeyen Norveçliler'in yüreğine yine bir başka Norveçli genç, 18 yaşındaki Helle Gannestad su serpti.

Katliam gününden beri kurbanların hatırasını yaşatmak için kaldırımlara çiçekler bırakan, mumlar yakan Norveçliler, genç kızın olay saatlerinde attığı bir twitt'i slogan olarak duvarlara yazıyorlar:

"Tek bir insan bu kadar nefret edebiliyorsa, hep beraber yaratabileceğimiz sevgiyi düşünün!"

Helle yıllardır her yıl Utoya Adası'nda yapılan gençlik mitingine bu kez katılamamış.
Belki de bu tesadüf onun hayatını kurtarmış.
Olay akşamı attığı tweet'in hikayesini şöyle anlatıyor:
"Her dakika ölü sayısı artıyordu. 80 kişi diyorlardı. Tanrıya inanmıyorum. Ölenlerin geri gelmeyeceğini biliyorum. Katil beni hiç ilgilendirmiyor. Benim aklımdaki tek soru şuydu: 'Aynı toplumun bir üyesi olarak yaşamaya nasıl devam edeceğiz?' Kendi kendime 'Nefretten daha güçlü ne olabilir?' diye sordum ve şu cevabı verdim: 'Birlikte yaşamak arzusu'. Bu tweet böyle ortaya çıktı. İlk cevap veren 'Söylediğin içimi ısıttı' diyordu. Sonra yüzlerce insan daha katıldı..."

Yılda ortalama 40 cinayetin işlendiği ülkede Norveçliler, toplumun hoşgörüsüyle ve 'öteki'ne gösterdiği dikkat ve anlayışla çok övünüyorlar.

Bir gazetecinin dediği gibi, bir Norveçli'ye 'Bana hatırladığın, basına yansımış bir şiddet olayını söyle' derseniz, muhtemelen size 1980'lerde başbakanın bisikletten düşüşünü anlatacaktır.

Son sözü yine Helle söylüyor: "11 Eylül'den sonra bütün toplumlar değişti. Yüksek sesle söylememize, sözleşmemize gerek çok, bu içimize işlemiş bir şey: Varlığımızı sürdürmek için, insani değerlerine ve toplumsal dayanışmasına sahip çıkan, birbirine güvenen ve inanan bir toplum olmak zorundayız."

Hey Gidi Koca Dünya..

2011-08-12T11:36:00.001+03:00

Ne Karun'a kaldın. Ne Vehbi Koç'a, Ne de Sakıp Sabancı'ya... Neyi bölüşemez insanlar. Kim ağzında lokma varken yumruk atar boğazına?

Yaz olur, kışın modasından bahsedilir. Kış olur, yazın modasından bahsedilir. Her mevsime özel olarak kıyafetler diktirilir. Şu var ki; kefenin modası hiç değişmez. Ayakları dışarıda bırakan veya sadece belden aşağısı sarılı olan kefen modeli çık...madı. Hep aynı kaldı beyaz rengiyle. Cepli modeli bile yok.

Neyi paylaşamazsın insanoğlu!

Nedir seni bu kadar kindar, asi, adi, zalim, şerefsiz yapmaya tetikleyen? Neden önündeki tabağın seni doyuracağını bildiğin halde yanındakinin kaşığına göz dikersin?

Utanılacak yüzlerce şey yaptıktan sonra nasıl olur da hala "biz insanız" diyebilenler çıkıyor.

Hayatın neresinden baktığımızı bilmiyoruz. At gözlüklerimiz ceplerimizden hiç ayrılmaz. Özellikle yanlış anlamaya meyilliyiz. Bir şey anlatırken bile cümle ortasında "işin kötü tarafı.."diye devam ederiz. "İşin iyi tarafı" kolay kolay yerleşmez cümlelerimizin arasına...

Sanki doğuştan yorgun gibiyiz. İşimize gelmeyen hiçbir durumda kılımız bile kıpırdamaz. Her adımda fayda göreceğiz diye adım atanlardanız. Eskiden, bir ustanın yanına gönderilen çırak, meslek öğreninceye kadar para kazanamazdı. Yıllarca yerleri süpürür, anahtar taşır, fırçalanır ve dayak yerdi. Şimdilerde tam tersidir. Hiçbir işten anlamayan biri bile kapıdan içeri girdiğinde henüz ne iş yapacağını, o iş yerine ne faydası olacağını bilmeden maaş anlaşmasına oturuyor.

Bazen ağırlaşır cümlelerim, kâğıda taşımaya gücüm yetmez.

Bazen de öyle hafifler ki; ağaçlar kalem, yollar kâğıt, yağmurlar mürekkep olsa bitmez.

Servet Saygınoğlu

Geceler

2011-07-21T08:49:00.002+03:00

Zulmetle ayrılık bestesi yapan
Beni düsünceye salan geceler
Ruhumda titreyen son nuru kapan
Neş'eyi ümidi çalan geceler

Yeter yeter artık bu kadar çile
Nedamet hissiniz gelmez mi dile
Ufukta beliren ilk ışık ile
Ağarmış saçımı yolan geceler

Özce

2011-06-28T17:19:00.002+03:00

Düşüncen konuşmana,
Konuşman hareketine,
Hareketin kaderine yansır..
Güzel düşün, güzel yaşa...
MEVLANA..

Yol resimlerine müptelayım.
Bu resmi buraya koyarken aklıma bir söz daha geldi.
“Okumuyorsan, gezmiyorsan yaşıyorum deme”
Kimindir bilmiyorum ama, güzel mi güzel söylemiş..

1974 de Işınlandım..

2011-06-11T21:04:00.001+03:00

Oscar Harris - Alta Gracia

Alıntı

2011-06-08T11:58:00.001+03:00

İki çocuklu bir aile hafta sonunu piknik yaparak geçirmeye
karar verirler. Piknik yerine vardıklarında anne yemeği
hazırlarken, çocuklar babalarıyla birlikte yürüyüşe çıkar.
Uzun bir yürüyüşten sonra oldukça yorulan küçük çocuk
yalvarırcasına bakan gözler...le, 'Babacığım çok yoruldum.
... Lütfen beni kucağında taşır mısın?' der. Baba; 'Ben de
yorgunum oğlum'' der demez çocuk ağlamaya başlar. Baba
tek kelime etmeden ağaçtan bir dal keser. Dalı bıçakla
biçimlendirip, çocuğa zarar vermeyecek biçimde yontar.

Sonra dalı oğluna verir. 'Al oğlum, sana güzel bir at' der.
Çocuk sevinçle dal parçasından yontulmuş ata biner ve
sıçrayarak, ata vurarak annesinin yanına doğru gitmeye
başlar. Babasını ve ablasını geride bırakmıştır bile... Baba
gülerek kızına: 'İşte yaşam budur kızım. Bazen zihnen ya
da bedenen kendini çok yorgun hissedeceksin. İşte o zaman
kendine değnekten bir at bul ve neşe ile yoluna devam et.
Bu at, bir arkadaş, bir şarkı, bir çiçek, bir şiir yada bir çocuğun
tebessümü olabilir.' Değnekten atınız hiç eksik olmasın..

http://www.facebook.com/home.php#!/Heybemizdekiler

Mandalina Çiçekleri

2011-05-27T10:35:00.000+03:00

Bir bahar kaçamağı idi.
Oturuyordum bir bank üstünde.
Rüzgar bir koku getirdi bana.
Tanrım bu ne, bu hangi çiçekti?
Kalktım, aradım bütün gücümle.

Mandalina ağacının çiçekleriydi.
Bu kadar mı güzel kokardı.
Sarıldım bütün bedenimle.
Doyana kadar kokladım.
Günler bitti,
Ben o ağacın altından ayrılamadım.

"Davul Dengi Dengine"

2011-04-24T12:52:00.001+03:00

Kavga neden İslam coğrafyasında?

2011-04-09T12:35:00.000+03:00

Önünüze bir dünya haritası alıp bakın.
Şu an çatışmaların olduğu bölge; Müslümanların yaşadığı coğrafyadır.
Libya'dan Pakistan'a kadar her yerde:
Yoksulluk var; gerilik var, cehalet var.
Kan var, acılar var, yıkım var; yoksullaşma var.
Krallar var; şeyhler var; diktatörler var...
Ayaklarının altında petrol denizi var.
- - -
Bir de bakın Batı dünyasına...
Zenginlik var, en iyi eğitim var...
Barış var, huzur var...
Savaşların yerini işbirliği almış...
Çünkü; eğitilmiş halk var...
Eğitilmiş halkın seçtiği sivil yöneticiler var...
Ayaklarının altında kuru toprak var.
- - -
Peki zengin ve mutlu olması gereken İslam dünyası neden böyle?
Sebep din mi?
-Olamaz...
Çünkü aynı dini kabul etmiş eski devletler; o zamanlar dünya medeniyetine önderlik edebiliyorlardı.
Öyleyse sakatlık başka yerde...
- - -
Sakat nokta bulunmadan; bu derde çare de bulunamaz.
Elimizde Osmanlı Devleti örneği var.
15. Yüzyıl'da yeni bir çağ açarak dünya tarihine yön veriyor.
Avrupa'dan çok ileride...
Sonrasında işler değişiyor.
Avrupa ileri giderken Osmanlılar çöküşe geçiyor.

MUHTEŞEM YANLIŞ
Yıl 1548...
Başta Muhteşem Süleyman var.
Sultan Süleyman; Avrupa'yı korkutmuş ama kendi devleti için için kaynıyor.
İstanbul'da bile insanlar huzursuz.
Muhteşem Süleyman topluyor alimlerini soruyor:
-Efendiler; bu kargaşanın sebebi nedir?
Huzurdaki mollalar, kadılar, kadıaskerler, beylerbeyleri, vezirler ve veziriazam bir cevap buluyorlar:
-Hünkarımız, bu sıkıntının sebebi; medreselerde (o zamanki üniversiteler) okutulan tıp, matematik, coğrafya gibi akılcı ilimlerdir. Bunları kaldırıp yerine din dersleri korsak; millet yaramazlıktan vazgeçer.
Bu kararla okullarımızdan akıl kovuluyor. Bilimsel araştırmalar sona erdiriliyor.
Bunun yerine fıkıh, hadis, kelam gibi Kuran dersleri konuluyor.
- - -
Aynı sıralarda; Avrupa'daki kiliselerde konuşulan şu idi:
-Bu Türkler bize Allah'ın yolladığı bir ceza kırbacıdır. Peki bunları nasıl alt edebiliriz?
Papazlar oturup düşündüler... Tarihleri incelediler.
Gördüler ki Müslümanları kendilerine üstün kılan güç din değil; akıldır.
-Türklere karşı aklımızı kullanalım, dediler.
Ve böylece akıl ürünü olan bilimi devreye soktular.
Türklerin attığı tıbbı, fenni, coğrafyayı kaptılar.
Böylece; bizler kuyuya doğru, Avrupa uzaya doğru yol aldı.
Geldik bugüne...
- - -
Bugün de Batı dünyası; aklı kullanıyor.
Aklın ürünü de bilimsel sonuçlardır.
O da karşımıza fabrikalar, barajlar; lüks konutlar; iyi okullar; en ileri iletişim araçları; en ileri savaş araç-gereçleri olarak çıkıyor.
İslam dünyası bu gelişmeler karşısında çareyi daha da büzüşmekte buluyor.
Dine sarılarak kurtulacağını sanıyor.
Bölgedeki krallar, şeyhler, diktatörler de 'Din elden gidiyor!' diyerek halk kitlelerini bu yoldan uyutuyor.
Eğitilmemiş; dinle uyutulmuş kitleleri yönetmek de kolay ya...
Cehalet at koşturuyor.
- - -
Cahil toplumlar; üretemezler...
Bu yüzden yoksulluk kol geziyor.
Yoksulluk kavganın sebebidir...
Batı dünyası; yoksulluğu ve cehaleti kullanarak İslam dünyasını kırıp geçiriyor.
Bu işte ne İsa Mesih'in suçu var ne Muhammed'in eksikliği...
- - -
Peki kurtuluş nerede?
-Mustafa Kemal'e bakın; tek kurtuluş kapısının o olduğunu görün.
Başka çareniz yok ey Müslümanlar!
-Hepiniz Kemalist olacaksınız...

Rıza Zelyut
22.03.2011

Nisan

2011-04-01T23:54:00.002+03:00

NİSAN YAĞMURU**
Mevsim ilk bahar, Aylardan Nisan.
Ilık bir akşam üstü
Yağmur yağıyor bu koca şehre.
Sicim gibi
Serçeler panik içinde
İnsanlar telaşlı koşuşturuyorlar ordan oraya.
Islanmamak için.
Bense ellerim cebimde.
Yürüyorum aheste aheste.

İsmail Gül

Aman Petrol

2011-03-22T19:44:00.001+02:00

Bu günlere denk düşen bir şarkı, tam Ortadoğu yanarken:
Meşhur 1980 yılındaki Eurovision şarkımız..

Gelecek Planlamacılığı

2011-03-12T09:45:00.010+02:00

Epeydir Fütüristler Derneği Başkanı Ufuk Tarhan'ı ilgiyle izliyorum.
Yayınlarını okuyorum, söyleşilerini dinliyorum. Kısacası kendimi iyi hissediyorum..
Sonraki günlerde bu konuda konuşuruz..

Zaman, hızlı akmaya başladı, Alvin Toffler'e göre ardından yetişilmeyen teknolojiymiş, buna sebep.
Haftalar gün gibi geçiyor bana. Dünyanın kaosuna rağmen yaşam tatlı geliyor.
Tatsızlığa razı olup, günlerin uzunnn geçmesini ister miydiniz?

Güzel olan müdahalesiz yaşam .
İnsanoğlu herşeye karışıyor. Yön veriyor. Duygu akımından, nehirlerin akımına kadar.
Ucubeler, patlamış sinirler, beyinsizler ortalarda kol geziyor.
Tam da çekilmesi zor bu zamanda devreye, hız ve teknoloji giriyor.
Bir set gibi çizgisini çekiyor. Tarafınızı alın diyor.

Hızlı yaşama ve teknolojiye merhaba..

Her Yerde Kar Var

2011-03-10T16:19:00.004+02:00

Her yerde kar var,
Penceremden bakınca kar göremiyorum.
Bende kar gören arkadaşlarımın bloglarını dolaştım. Onların mutluluğuna ortak oldum.
Ankara tam kar cenneti olmuş. Ne yandan baksan bembeyaz." leylakdali" nefis resimler çekmiş. Birini aldım geldim; bakar’mısınız tam bir kartpostal?

Buda bir şey, seyir eyle iki gözüm…

Kar Gelmeyince

2011-03-09T11:56:00.003+02:00

Ne kar yağdı ne birşey. Bol fırtına. Şöyle bir aklanamadı ortalık.

Can sıkıntısından, oturdum çanta diktim. Hobilere yumulmakda iyi bir çözüm.

Sevgileri Yarınlara Bıraktınız

2011-03-03T13:04:00.002+02:00

Sevgileri yarınlara bıraktınız.
Çekingen, tutuk, saygılı.
Bütün yakınlarınız
Sizi yanlış tanıdı.
Bitmeyen işler yüzünden
(siz böyle olsun istemezdiniz)
Bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi
Kalbinizi dolduran duygular
Kalbinizde kaldı.
Siz geniş zamanlar umuyordunuz
Çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek.
Yılların telaşlarda bu kadar çabuk
Geçeceği aklımıza gelmezdi.
Gizli bahçenizde
Açan çiçekler vardı;
Gecelerde ve yalnız.
Vermeye az buldunuz
Yahut vaktiniz olmadı.
Behçet Necatigil

Yasak.

2011-03-01T23:37:00.004+02:00

Bloggerin kapatılmasını kınıyorum.
Binlerce emeğin bu kadar kolay yok sayılması çok üzücü.
Digiturk'ün maçlarının bazı bloglarda yayınlanışı imiş, kesilmesine sebep.
Bana inandırıcı gelmedi. Amaç konuşmayan, düşünmeyen toplum oluşturmak.
Zatende böyle...

Nereye

2011-02-21T20:17:00.001+02:00

İnsanlarda bir hırs, bir hırs öylesine koşturuyorlar. Nereye koşuyorlar Allahaşkına?
Global dünya sevdası mı, teknoloji hırsı mı? Anlayamadım gitti.
Öğrencilikle başlayan koşu, iş hayatıyla aynı hızda sürmekte; üstelik 8 saat kuralı unutulmuş olarak. Ne oluyor, nedir? Zaten tükenmekte dünya nimetleri.

Bakıyorum bugünün çalışanlarına. Sevgiye, beslenmeye, iletişime, kendine, doğaya zaman ayıramıyor. Bütün zamanını paraya ayırmış.
Atalar ne demiş, “azı karar, çoğu zarar”
Hayat kısa. bir de bakmışız ki bitivermiş.
Bir gün gelir, koşarken göremediğimiz, tutamadığımız, hayatın güzelliklerine hayıflanıp kalıveririz; kaybedilen sağlık da çabası.

Bir tarafta ürettirilen insanlar bir tarafta tükettirilen. Bu ikisi arasında deliler gibi koşuşturan pazarlamacılar. Kapışılan pazar alanları. Ne kalp dayanır buna ne kas.
Üret üret, tüket tüket.

İçinde olduğumuz zamanın bir kuralımı bu?
Ne kadar sürer, henüz belli değil. Ama hiç akıllıca değil. Hani, mutlumu insanlar? Mutluysa da kısa süreli,.
Mideler doyuyor, evler doluyor. Ruhlar aç.

Bu çağ geçecektir.
İnsanla doğa ayrılmaz bir bütün, birbirinin elini tutmak zorundadır..

Resmin Düşündürdükleri ve Çocukluk Zamanlarım

2011-02-15T20:38:00.001+02:00

İlkokula giderken baharda papatya tarlasından geçerdim. Bazen uzanıp yatardım. Kaybolurdum arasında. Belleğime kazılmış.
Ağrı’nın eteğindeki papatya tarlasını görünce daldım gittim. Duygumun getirdiklerini yazmak istedim.

Kuş gibiydik. Uçar gibi yürürdük. Her yan cennetten köşelerdi. Çiçekler ve ağaçlardan geçilmezdi. Çocukluğum özgür alanlarda mutlu geçti. Bir ev ile diğer bir ev arasında metrelerce yeşil alanlar vardı. Bir kez çimenlerde arkadaşımla el ele birbirimizi çevirirken, ayaklarım yerden kesilmiş uçmuştum, evet uçmuştum.. Her zaman aklımdadır..

Bahçe oyunlarımız arasında evcilik oyununa bayılırdım. Elimize geçen tahtalarla ev yapardık, kardeşlerimle. İki katlı baraka yapıp evden örtüler getirip, ikinci kata yerleştiğimi hiç unutmam.
Kavak ağaçları vardı bahçemizin çevresinde, salıncak kurmaya uygun dikilmişti sanki..

Anılarımın en görkemlisi ilkokul zamanımdır.
Çünkü hemen aklıma okul yolum üstündeki arkadaşlarıma uğraya uğraya gidişlerimde bahçelerde otları, ağaç dallarını yanlara yatırıp geçişlerim gelir gözümün önüne.
Tabii meyvelere uzanmak bir çocuk boyunda, yerlerdeydi demek de doğru anlatım olur.

Belime kadar karlar arasında gidişlerimde öğretmenimin öğrettiği kar şekillerini arardım gözlerimle. Annemin eve girer girmez bizi soba çevresine alışı, ellerimizi ağrımayacak şekilde ısıtışımız.

Bugün hala çocukluğumun geçtiği aynı mahallede yaşıyorum.
O güzelim ağaçların arasında kaybolmuş evlerin birer birer yıkılışına şahit oldum. Hiç ya da çok az bahçesi olan gökdelenler aldı yerlerini.
Ne bina estetiği var, ne de bir sokak düzeni.
İnsanlar eğitim yoksunu kalırken ruhları da aç kaldı.

“Bir zamanlar maziye bak ne kadar şendik” şarkısı ile avunabilir miyiz?

Sevgi

2011-02-14T13:01:00.002+02:00

Bazı insanlar vardır, yürekleri sevgi doludur, ölür giderler de atamazlar bu özelliklerini. Bu tanrı vergisi, onun olmazsa olmazıdır. Hayat ona o kadar hafif gelir ki, omuzlarına yük binmez hiç.
Sevgisiz insanları gördüğünde, savaşları, açlıkları, adaletsizliği; ağlar içi.
Düşüncelerine geliverir sevmek fiili; bu onun panzehiri gibidir.

Bir de, olabilse böyleleri dünyayı yönetenlerin yerinde…
Vay canına, ne inanılmaz olurdu değil mi?

Heykeller Konuşur

2011-02-04T14:12:00.003+02:00

Ne yalan söyleyeyim, o bir çift heykeli ben de beğenmedim. Her sanatçının bir tarzı vardır kuşkusuz, buna söz söylenemez. Ama genele sunumlarda daha ortak bir dil kullanılmasından yanayım.
Doğu sınırımıza yakın olan ve dışarıdan da göründüğü söylenen bu ifade tarzının Anadolu’yu, yani bizleri anlatan bir eser olması çok daha okşayıcı olurdu kanımca:
Ne olabilirdi bu? Ne bileyim; bir Hitit güneşi, başak yığını kucaklamış bir kadın, ya da ufka bakan kadın ve erkek, kısacası kültürümüzden seçilmiş bir şey…

Batı dünyasının şehirleri heykellerden geçilmez. Her biri çok şeyler anlatır görenlere. Bu heykeller kültürlerini yansıtırken tarihlerini anlatırken ayaküstü çeker bir yerlere götürür insanı. Müzelerde gördüğümüz binlerce yıllık heykeller neler de anlatırlar, değil mi?

Sanata bakış gelişmişliğin bir ifadesidir. Bizim ülkemizin, böyle bir kültürü yok ki! Sanata, bilime değer verdiğimiz gün medeni olmuş olacağız zaten.
Ne trafikte terör estireceğiz, ne kıskançlıktan adam öldüreceğiz, ne de ortalarda 3. dünya insanı kılıklı dolanacağız.

Dileğim her yan heykel olsun, gözlerimize baka baka bize bir şeyler söylesin.
Binlerce yıl evvelinin medeniyetine bakın. Anadolu toprakları ve insanı uygarlığa hiç uzak değil ..

Bitmiş Hali

2011-01-23T17:37:00.004+02:00

“önce sen evini şekillendirirsin ve sonra evin seni şekillendirir” ~ Winston Churchill

İşte böyle,

artık başka şeyler söyleme zamanı.

Mutfak Tadilatı

2011-01-14T23:01:00.004+02:00

Bir Tatlı Huzur Almaya Geldim Blog’dan
İkinci hafta bitti. Mutfağım??? Daha bitmedi ! ! ! ? ? ?
Uzadı ama! ! ! Normal prasüdür böyle imiş, ne diyelim: Su tesisat yerleri değişti, yeni elektrik kabloları çekildi, duvar fayansları değişti, dolaplar takıldı, badana oldu. Son olarak tezgah mermeri ölçüleri alındı; bekleniyor. Mermer olayı 3-4 gün kadar sürebilirmiş. Ardından da en az bir gün bekleyip temizliğe başlayacağım elbette. Evde toz olmadık bir şey kalmadı ki... Demek ki bir haftam da öyle gidecek.

Onbeş günüm ustalarla, eve girip çıkanlarla ve günlük yer tozu almakla geçti.
Kız kardeşim halimden anlamış olmalı ki beni gününe davet etti. Sebze ağırlıklı sofrası ve dostlar arası iyi idi. Hatta akşam kalkasım bile yoktu. Bu arada maharetli kardeşimin sofrasını görüntülemeden de edemedim.

O kadar telaşa dalmışım ki 2010’un bittiğini 2011’in girdiğini unutmuşum. plan ve programdan kopmuşum…
Ahh düzen !!! “Göbek adı” “ HUZUR” olmalı… Özlemişim!!!

Kar

2011-01-07T19:21:00.005+02:00

Kardır yağan üstümüze geceden,
Yağmurlu, karanlık bir düşünceden,
Ormanın uğultusuyla birlikte
Ve dörtnala, dümdüz bir mavilikte
Kar yağıyor üstümüze, inceden.

Sesin nerde kaldı, her günkü sesin,
Unutulmuş güzel şarkılar için
Bu kar gecesinde uzaktan, yoldan,
Rüzgâr gibi ta eski Anadol’dan
Sesin nerde kaldı? Kar içindesin!

Ne sabahtır bu mavilik, ne akşam!
Uyandırmayın beni, uyanamam.
Kaybolmuş sevdiklerimiz aşkına,
Allah aşkına, gök, deniz aşkına
Yağsın kar üstümüze buram buram…

Buğulandıkça yüzü her aynanın
Beyaz dokusunda bu saf rüyanın
Göğe uzanır-tek, tenha-bir kamış
Sırf unutulmak için, unutmak ey kış!
Büyük yalnızlığını dünyanın.

Ahmet Muhip DIRANAS

Kırık Mutfak

2011-01-04T21:48:00.007+02:00

eski mutfağım

yenileme çalışmaları

Çok uzun zamandan beri mutfak istiyordum. Eskisinin kullanışlı olmayışı göz ve gönül zevkimi yıpratmış meğer! Sökülüp atıldığı için mutluyum. Öyle ki, göçebe beslenmeden, piknik tüpte pişen yemekten, banyoda yıkanan bulaşıktan hiç şikâyetçi değilim. Çadır hayatındayız. Sabrın sonu selametmiş. Umarım yeni mutfağım güzel olur; yıllarca beklediğime değer.

Ön araştırmasını yaparken; yeni mutfak yaptıran arkadaşlarımdan tavsiye almak istedim. Kardeşlerim dahil kimse mutfak yaptırdığı yeri önermedi. Bu yüzden kendi önsezilerimle yola çıktım. Netten bilgiler aldığım için çok zor olmadı; bir şey hariç.
Kapak renklerim. Ne beyaz, ne krem, ne sarı? Kahverengi de karar kıldım. Ne koyu ne açık, ortada bir kahve. Ne kadar zor oldu renk seçimim, günlerimi aldı nedense.

Kadınların zamanının çoğu mutfakta geçer. Bu yüzden estetiği kadar kullanışlı olması çok önemlidir.
Bulaşık makinesinin hemen üstünde tabak ve bardak dolaplarının olması gerekti benim için. Makine boşaltmayı kaç kişi seviyordur acaba?
Ocak, evye, bulaşık makinesi üçgeni kadının başını döndürmeden mutfaktan çıkmasını ve
kazandığı zamanı kendine ayırmasını sağlar..
Yani biz kadınların en rahat etmesi gereken yerdir mutfak. Bu yüzden elimizden geleni harcamalıyız..

Evim evim güzel evim, evimde bir yerim? Mutfağım!

(Yenisi haftaya, görüntüliyeceğim size.)

nice yıllara

2010-12-30T21:32:00.001+02:00

Ne Olsun

2010-12-18T19:59:00.005+02:00

Sonbahar aldı başını gitti, hala ağaçlarda dökülmeyen yapraklar olsa da.
Her mevsim ayrı bir tatta.
İçinden geçerken sonbaharın, en çok hoşuma giden sarı ve kırmızı yaprakların ağaçta gülümsemesi, uçarken dalgalanması, yerdeyken ayaklarıma atlastan halı gibi serilmesidir.

Tabiat ana bizlere mutlu olabileceğimiz çok şeyler sunmuştur. Bugün onunla yatıp kalkanların en mutlu insanlar olduklarına inanıyorum. Tabiat katliamları dışında bir dertleri yoktur sanırım.

Ne olsun derken, hayatın sonbaharı geldi aklıma.
Dökülen yapraklar gibiyiz hepimiz. Bir gün bitecek hayatımız.
Sonbahar eşittir ölümse! Bakar mısınız ne kadar eşsiz bir mevsim, tüm renkleri ile göz kamaştıran?

Bakış

2010-12-04T10:25:00.001+02:00

Bir bakış neler anlatır..

Yaşam Akarken

2010-11-24T22:26:00.003+02:00

Eskiden beri insanoğlu yaşamın sırrını aramış durmuş...
Sahi böyle bir sır mı var?
Kimler buna nail olabiliyor?
Ot gibi yaşamak mı mutluluk? Yoksa çok bilgiç olmak mı?
Duymuşsunuzdur; “bilmek mutsuzluk getirir” diye.
Ne yalan bir propaganda. Hiç 'bilenle bilmeyen bir olur mu?'
Bazılarının bazılarını yönetebilmesi için cehalet istenmektedir. Bu uğurda ne felsefeler üretilmekte; mantıklı sanılan.
Oysa bilimsel süzdüğümüz zaman hepsi de safsatadan başka bir şey değildir.

Ben kendi adıma bileyim de bileyim, ille de bileyim... Başka türlü mutlu olamam.
Evet bildikçe, ne acıları, sefaletleri, insanın insana kıyımlarının nedenlerini, niçinlerini fark ediyorum, anlıyorum;
Ağlıyorum ama bilmekten mutluyum.
Günün birinde bu bilmelerdir ki, çareyi de üretecektir... Değil mi?

Aynalı Körük

2010-11-23T00:37:00.002+02:00

Alışveriş Merkezleri Mutluluk Satar mı?

2010-11-16T14:01:00.003+02:00

Gülse Birsel

Amerika'nın son alışveriş trendi: Alışveriş yapmamak! Hatta eldeki mallardan da kurtulup, hayatı sadeleştirmek! Kriz sonrası, çalışanlar, gelirlerinin daha büyük bir bölümünü harcamayıp biriktirmeye başlayınca, ABD'li üreticilerin etekleri tutuşmuş! Şu ara yapılan çoğu tüketici araştırmaları "Bu adamlar ne satın alırlarsa mutlu olurlar?"la ilgili. Ortaya çıkmış ki bir servis almak, mal almaktan daha faydalı insan doğasına. Yani bir ayakkabı yerine kutu oyunu, pahalı bir çanta yerine spor salonu üyeliği, araba yerine seyahat, ruj yerine sinema bileti, insanları daha mutlu ediyor! Bir tecrübe satın almak, kişiye daha yoğun ve uzun süreli bir tatmin sağlıyor. Üstelik 'Mal edinme'nin mutluluk getirmediğini öğrenen 'dünyanın en çok satın alan halkı', kocaman otomobillerini, dört oda bir salon evlerini, 48 parçalık yemek takımlarını, doğrayan parçalayan karıştıran onlarca mutfak aletlerini satıp, ayrı bir oda haline gelmiş gardıroplar dolusu giysilerini fakirlere bağışlayıp hayatlarını sadeleştiriyor. Bazı aileler 40 metrekare bir evde, dört tabak, dört bardakla ve işe bisikletle gidip gelerek yaşamanın onları hiç olmadıkları kadar mesud ettiğini iddia ediyor. Bu esnada biriktirdikleri parayı yogaderslerine ve tatillere harcıyorlar.

Yüz Eşyayla Yaşamaya Davet!

Bir internet sitesi, tüketicileri sadece ve sadece 100 adet kişisel eşyayla yaşamaya davet ediyor! Yani kıyafet, kozmetik, ayakkabı, kitap, kalem, her şey toplam 100 parça edecek. Sitenin çağrısı büyük ilgi görüyor ve internet kullanıcılarından hatırı sayılır sayıda bir grup, kişisel eşyalarını hayır derneklerine bağışlayıp hayatlarındaki kalabalıktan kurtuluyor. Hikâye, psikologlara göre şu: İnsanlar, iyi ya da berbat, yaşamlarındaki tüm değişikliklere çabucak alışıyor ve doğalarında var olan sabit mutluluk seviyesine bir an önce ulaşmaya çalışıyorlar. Ebeveynlerinden birini kaybeden bir insanın bir süre sonra eski mutluluk ve neşesine kavuşması da bu yüzden, yalı alanın birkaç yıl sonra yalıda oturmayı kanıksayıp eskisi kadar 'mutsuz' olması da! Yani para mutluluk getirmiyor denemez ama parayla satın alınan mallar mutluluk getirmiyor! Şan dersleri, seyahatler, piknikler, tiyatro oyunları filansa başka! Farklı tecrübeler hayatı zenginleştirip memnuniyeti yükseltiyor! Los Angeleslı filmci Roko Belic dünyayı dolaşıp Happy (Mutlu) isimli bir belgesel üzerinde çalışıyor.

New York Times gazetesinin haberine göre San Fransisco'nun kalburüstü semtlerinden birindeki evini bırakıp, hayatını tamamen değiştirip, Malibu plajında bir karavana taşınmış! Haftada üç dört gün sörf yapabildiği için şu anda ufacık karavanda çok daha mutlu bir hayat yaşadığını anlatmış.

Sanki Alışveriş İçin Yaşıyoruz

Bi de tabi, herkes gider Mersin'e, biz... Şu anda ülkede tam bir AVM patlaması yaşanıyor. Buluşmalar, sosyalleşmeler, hafta sonu aile gezmeleri, her tür eğlence hep alışveriş ve merkezleri etrafında dolanıyor. İndirim dükkânlarının kapısındaki kuyruk ve izdihamlar da cabası. Geçen gün haberlerde, yastıkların 1 TL'ye satıldığı bir indirim dükkânında birbirini ezen kalabalığın arasından bir ev kadını, bağırarak kameralara anlatıyor: "Ben altı tane kapabildim, iki oğlum var, onlar da ikişer tane aldı, keşke 10 tane daha taşıyabilseydik! Muhtemelen dört kişi olan bu ailenin 20 adet yastıkla ne yapacağı ise meçhul! Türkler artık mümkün olduğu kadar çok malı, mümkün olduğu kadar çabuk alıp, evlerine götürmek için yaşıyor! Alışverişe niyeti olmayan bile vitrin bakıp hayal kuruyor. Konsere gidip keman çalmayı, müzeye gidip ressam olmayı hayal eden pek az. Hayat amaçlarımız genelde "Bazı ürünleri edinmek," üzerine kurulu. 70'li yıllarda bir siyah beyaz televizyon, bir adet buzdolabı, merdaneli çamaşır makinesi ve salonda üzeri tığ işi örtülü sabit hat telefonu olan her aile kendini son derece zengin ve konforlu hissederdi. Sonra işler yavaş yavaş değişti. Artık cep telefonu bu yılın modeli olmayan vatandaşın devlete isyan edesi var. Almaya doyup 'hayatı sadeleştirme' aşamasına ne zaman geliriz, o meçhul.

Gülse BİRSEL

Bayram Tebriği

2010-11-15T13:32:00.000+02:00

Dürüstlüğe Özlem

2010-11-14T20:38:00.002+02:00

Özdemir Asaf

2010-11-11T22:55:00.003+02:00

“Şair oldum baktım her şey yazılmış
Ressam oldum gördüm her yer çizilmiş
Seyyah oldum sordum dünya gezilmiş
Hiçbir yerde YENİ bulamadım ben.”

O Bir Ölümsüz

2010-11-09T18:47:00.000+02:00

İnsanlık

2010-11-07T09:45:00.001+02:00

Kasım ayının kapalı havaları bol olur.
Birden güneş çıkar, içimizi açar.
Birden söner, içimizi kapar.
O misal, kapalı havayı gericiliğe, açık ve güneşli havayı da ilerlemeye benzetirsek, insanı hangisinin mutlu ettiği de ortadayken, siz söyleyin gayrisini.

Elzem olan insanlığın mutluluğudur, değil mi?
Bunun için doğurur ve doğarız. Hiçbir insan çocuğunun mutsuz olmasını istemez.

Dünyayı paylaşmış güçlüler insan mutluluğu üzerinde kafa yormazlar. Ölümsüzlük getirmeyen servet peşindedirler. Doğanın baş aşk olduğunu bilmezler. Kaynaklar kuruduğunda paranın yenmeyeceğini görmezler.
İnsanı insanlıktan çıkartmaya sebeptirler.

Doğa bakir ve insan vahşi iken yine katletmeler vardı.
O zaman ne diyeceğim?
İnsanca yaşamaya gidiyoruz, biraz sabır mı?
Tabi, doğa elimizde kalırsa ve de biz.

En Güzel Gezme Zamanı

2010-11-01T17:44:00.006+02:00

Şu bir gerçek ki en güzel gezme zamanı yaz mevsimi değil! İlkbaharın ve sonbaharın kendine özgü güzellikleri ile gezmeye doyulamaz mevsimler olduğunu anladım.

Bu sene ilk kez sonbahar tatilini denedim.Yazın son demlerinin bu kadar tatlı olabileceği, yaşamadan anlaşılamaz.

Eskiden Haziran, Temmuz, Ağustos’tan başka bir ayda hiç gezmemiştim. Tevekkeli çok söylerdim. “Tatil yorgunluktur” diye. Bu kez aklıma bile gelmedi.

Yaz aylarının kavuran sıcağında Akdenizlerde, sürüm sürüm sürünürdüm. Başım mı ağrımazdı, kavrulan derilerim mi soyulmazdı... Benimle birlikte ev halkı da yanardı.

Güneyin Eylül, Ekim’i, yaz mevsiminin kadifesi. Dolaşırken ipeksi bir kumaş sarıyor her yanını insanın. Deniz suyunda okşanıyor gibi oluyorsun. Güneş dik gelmeyen ışınları ile koluna girmiş dosttur. Ağaçların yaprakları beğenine sunulan renk cümbüşü yarışındadır. Velhasıl doğanın veda töreni çok görkemli... Davetlisi isen ne mutlu!

Yıllar önce birkaç kez sadece geçip gittiğim, bu kez ise doyana kadar kaldığım (Telmossos) Fethiye’de çok mutlu oldum. İstanbul’a dönünce Fethiye katalogunu incelediğimde gördüm ki ancak dörtte birini gezip görebilmişim. Hem tarihi hem tabiatı beni büyüledi. Detaylara girersem yazımı hiç bitiremem…

Ama ben, beni büyüleyen başka bir şeyden bahsetmek istiyorum: Fethiyeli blogger arkadaşlarımdan.

Onları tanımaktan son derece onur duydum.

“Okuyamazsın” beni karşılayan kalacak yer bulan, sohbeti bol, içten bir arkadaştı.

“Asortik krep” oraya yerleşmiş bir iş kadını, kasabayı iyi tanıyor, bilgilerini bizden esirgemedi.

“Acemi hobici” yüz yüze tanıştığımız gün Ankara’ya yolcu oldu. ‘Malikânesinde’ üç köpeği ile birlikte tanışma çayı içtik.

“Aliikizkaya” mühendis, yatların elektronik aksamlarıyla uğraşıyor. Göcek’i kendine mesken edinmiş, her konuda bilgili, yalnız bir adam.

Bazen hep beraber bazen teke tek buluşup gezdik. Bazen de kıyı şeridindeki çay bahçelerinde sohbet ettik.

Orada geçen günlerim ve bu dostlarım, anılarımın başköşesine kuruldular.

Kutlama

2010-10-29T12:27:00.000+03:00

İşte

2010-10-28T21:35:00.004+03:00

İstanbul’a döndük.
Dakika bir gol bir.
Turnikelerden geçip eve gelene kadar 2 saatimiz gitti.
Oysa 15 dakikalık yoldu.

Niye geldin diyordu şehir bana.

Fethiye’de hayat kolay. Yaşamak kolay.
Fethiye’de doğa güzel evler güzel, insanlar güzel.
Kısaca her şey. Havasından mı suyundan mı?
Asırlar önce adı konarken, Likya dilinde ışık ülkesi anlamına gelen “Telmossos” denmiş.

Işık mı ışık, mütavazi mi mütavazi.
İnşallah yine görüşürüz sevgili Fethiye.

Fethiye’den Bir Enstantane,

2010-10-23T18:26:00.004+03:00

Sahilden geçen herkes, hemen bu pelikanlarla ilgileniyor, onlarla resimler çektiriyorlar. Ben de görür görmez atladım. Çeşitli pozlar verdim onlarla.
Fazla görülmüş bir kuş olmadığı için, her görende bir hayranlık, bir hayranlık sormayın gitsin. Kafasını, sırtını okşamak isteyen, sevmek isteyen… İlla da resim çekmek, çektirmek isteyen…
Pelikanlar yoğun ilgi ve sevgiye o kadar alışmışlar ki herkesle şakalaşıyor, cilveleşiyor. Güya ısırıyorlar koca gagaları ile.
Kollar, eller gagalarının arasında ama ne gam acıtmak bir yana okşuyorlar.
Hemen önünde bulunan kafe sahiplenmiş. Hergün 4 kg balık veriyorlarmış.
Tabi bizde çayımızı kahvemizi orada içmekten çok memnun oluyoruz.

Fethiye'nin Baştacı

2010-10-20T15:55:00.001+03:00

Saklıkent

2010-10-13T11:42:00.015+03:00

Fethiye’ye gelinir de Saklıkent görülmez mi?
Tlos’dan sonra 10 km daha giderek kalyona geliyoruz. Daha yaklaşmadan yüksek ve ortasından bıçakla kesilmiş gibi yarılmış dağ dikkati çekiyor. Arabamızı otoparka bırakıp suyun sesine doğru ilerliyoruz..

Kalyondan çıkan ve gürül gürül akan suyun üzerine seviyesinden az yüksek yapılmış sedirler, sedir yastığına yaslanmış ehli keyif yerli, çoğu yabancı insanlar, kıyısına gelip ayaklarını suya sallayanlar, karınlarını doyuranlar, içeceklerini yudumlayanlar bana çok sıra dışı geldi. Bu konsepti yaratana gerçekten şapka çıkarttım.

Kanyon içinde rahat gezebilmek için önce kayada, taşta, suda kaymayacak lastik-plastik pabuçlar edindik kıyıdaki kiralayıcıdan. Bunun gerekliliğine(!) dikkatimizi çektiler. Jetonumuzu aldık, turnikeden geçtik. Artık iki dağın arasındayız. Yalnız gökyüzü açık.
200 metre ahşap-asma yol üzerinden yürüdükten sonra genişleyen alana ve suya iniyoruz.
Biraz soğuk ama büyülenmişlikten dolayı aldırmıyoruz. Az ilerliyoruz, suyun itim güçü beni biraz düşündürüyor. Düşersem bir şey olmaz ama, fotoğraf makinem ne olur.
Kalyon 22 km uzayıp gidiyormuş. Eşime diyorum azı karar çoğu zarar. Zaten rehbersiz açılmayın diye her yana yazmışlar.
Noktayı koyup su kenarında oturup gelip geçeni seyrediyoruz. İnsanların yüzde sekseni yabancı, sevgi ile geziyorlar, birbirimize gülümsüyoruz.

Kalyonun her köşesinden kaynak güçlü bir şekilde fışkırıyor. Bu azamete dalıp suyun nelere kadir olduğunu düşünüyorum.

Çıkıyoruz.

Bir şeyler satanlara bakıyoruz... 1 kgr'lık bir "nar" alıyorum kıpkırmızı. Bal, keçiboynuzu pekmezi, doğal olduğunu sandığım, çeşitli baharatlar alıyorum.
Atlayıp arabamıza geri dönüyoruz.

Dönüş yolunda birbirine benzeyen ve arabamız yaklaştıkça el kol hareketleri ile davet eden sağlı sollu kır kahveleri-yemek yerleri ile karşılaşıyoruz. Giderken de görmüştük bunları ama ya erkendi onun için ya da dönüşte acıkmış olacağımızı düşündüklerinden olsa gerek dönüş yolunda çığırtkanlaştılar.
Saklıkent’te sedirlere bakarken tanıştığımız Salih’in önerdiği “Memurun Yeri”nde yemeye karar verdik. Nede olsa serde memurluk var ya! Arabayı uygun yere park edip ayaküstü bir iki sözden sonra oturduk yer minderlerine, oturduk mu, yok hayır uzandık. Ben birkaç zamandır sözünü ettiğim Közleme(yanlış olarak ‘gözleme’ diyorlar) yeğledim; eşim ‘alabalık’ dedi, zaten balığı sever. Karnımız doydu, ver elini dönüş yolu…

Kulaklarımızda halen o su sesi, içimizde huzur, evin yolunu tutuyoruz.
Ne gündü …

Tlos

2010-10-12T11:35:00.007+03:00

Ve düşündürdükleri,

Bu günkü durağımız Tlos ve Saklıkent.
Kahvaltı bitiminde çantamızı alıp çıktık yola.
Fethiye’den Antalya’ya giden yoldan 35. km de Tlos’u bulduk.
Likya kültürünün özelliklerinin göründüğü yapılar "agora, kaya ve lahit mezar, stadyum, akropol, hamam, kilise, tiyatro" idi. Günümüzden 4000 yıl evveline giden kalıntılar bende heyecan uyandırdı. İnanılmaz büyüklükteki sağlam taşlar ve sütunlar acaba hangi teknoloji ile şekillendirilmişti, oralara konulmuştu? Yapılarında bir estetik var bir de sadelik. Becerileri hiç yabana atılır gibi değil.
Madem bize miras bunlar; öyleyse biz niye böyleyiz bugün? Medeniyet yoksunu ve aşağılık kompleksli...
Anadolu’nun birçok yerindeki harabelerde mutlak karşımıza çıkan tiyatrolar ne kadar anlamlı değil mi?
Bugün yurdumuzun her yerinde niye yok? Işık yuvaları tiyatrolar, kütüphaneler.

Tlos’ta kayalara kazılarak yapılmış mezarların kapısından sarkarak, içine girerek yakından baktım. Her birinin içinde üç tane mahfil vardı, insan boyunda. Toprak yerine yüksek kayaya gömülenler o zamanın aristokratları olsa gerek.

Tlos'da tıpkı diğer kalıntılar gibi tarihin derinliklerinden elini uzatmış 'okuyun beni' diyor.
Nedense biz hariç herkes okuyor, sahip çıkmaya çalışıyor.
Anadolu'da iğretimiyiz biz? Sümerler’e Etiler’e uzanan bağlarımız inkar mı edilecek?...

Fethiye'de Günler

2010-10-05T17:15:00.001+03:00

İstanbul’daki gibi hızla geçiyor burada da günler bana göre.
Doğa bir harika, Üç kattan yüksek bina yok. Herkesin bahçesinde begonvil…
Sabahları ekmek ve gazete almak için bakkala giderken, duvardan sarkan bir yaseminin müptelası oldum. Nasıl güzel kokuyor bir bilseniz. Hanımelini andırıyor. Bahçenin irice bir köpeği var, havlıyor, dişlerini gösteriyor. Ama koku, korkuyu bastırıyor. Koparıyorum bir parça yasemin.

Çepeçevresi dağ. Çok sıcak bir kasaba. Hala havuza ve denize giriyoruz. Bahçeli evleri, çiçekli duvarları, kendi halinde insanları ile yaşanası yer.
Sonbahar daha başlamadı. Bahçemizdeki muz ağaçlarının dev birkaç yaprağı sarı renkte sadece.
Hiç dönesim yok meşhur İstanbul’a. Bıkana kadar kalmak istiyorum bu diyarda.
Bakalım.

At Gözlüğü

2010-09-27T16:55:00.002+03:00

“Son Okuduklarım” adlı yazıma 6.yoruma yanıtımdır.

Sayın“mfe”
Adınız yerine simge kullandığınıza ve profilinizden kim olduğunuz anlaşılamadığına göre, "gölge pehlivanlar"dan olmalısınız. “Yazdıklarınızdan müthiş bir demokrat(!) olduğunuz anlaşılıyor.” Belli ki memur edilmişiniz, site yazarlarını gerici görüşlerinizle taciz etmeye.

Bana "at gözlüklü" diyen zatınız, sizinkine göre karşı düşünceyi yansıtan benim okuduğumu yazdığım kitaplardan hangisini okudunuz da sizin gözünüzdeki at gözlüğü olmuyor?
Hele, sıkılmadan hor gördüğünüz Mustafa Kemal Atatürk hakkında, sizin gibi düşünenlerin saçmalamalarından başka ne okudunuz allahaşkına.

Atatürk Cumhuriyetini yıkıp ülkeyi mülk, halkı da ümmet, kul etmeye kimsenin gücü yetmeyecek, maya tutmuştur, Türkiye Cumhuriyeti “muasır medeniyet” yoluna çoktan girmiştir.

Bay "gölge pehlivan", siz lütfen ilgilenmeyin benim yazdıklarımla..

Geç Olsun da...

2010-09-25T10:27:00.001+03:00

Bu yaz çok bunaldım, çokk!
Tatile gitmemiz sağlık sorunları yüzünden uzayınca bunalımım tavan yaptı. Tam iki aylık rötarla yakalayabildim.
Yakaladım daa, gerçekten gelmiş miyim? İnanamıyorum!
Denize bakarken koca Toroslar’ın aksini suda görüyorum ya, zannediyorum ki bunlar şehirdeki gökdelenler. Karabasan gibi.
Gözlerim büyüyor. Dikkatle bakıyorum.
Ölüdeniz’i çevrelemiş dağlar bunlar.
Ne zaman ışınlandım buraya?

Son Okuduklarım

2010-09-14T19:52:00.003+03:00

Bazı arkadaşlarım var: “ Son okuduklarım” diye okudukları kitaplardan söz ediyorlar, yazıyorlar. Onları kıskanıyorum desem yeridir. Hayatta okumak kadar insanı değerli kılan ne olabilir?
Ben öyle çok okuyanlardan olamadım gitti. Ayda bir–iki kitap ancak okuyabiliyorum. Daha ivme kazanmak için dilek taşıyorum.
Bunlar da benim son okuduklarım. Sevgiyle ve okumayla kalın.

Bayram

2010-09-09T17:21:00.002+03:00

Saçmalama Zamanı

2010-09-02T21:16:00.003+03:00

Düşünmeden yazmak nasıl olurmuş, canım bugün bunu denemek istiyor!
Az buz değil, ilham gelse diye bekleyeli onlarca gün oldu. Yok, gelmiyor! Canı isterse.
Ben de saçmalamaya karar verdim.

İnsan yazmayı sever de niye yazmaz?
Ola ki ülkede istibdat vardır, ola ki kendinden uzaktadır, ilham da çalıya dolaşmıştır.

Gülü seven dikenine katlanırmış.
Yaşamımın birçoğunda yoktu dikeni güllerimin.
Batmasın diye dikenlerini yana bastırıp kırdığımız, sonra elimize desteleyip okul yollarından eve getirdiğimiz; düşünüyorum da bugün gibi gözümün önüne geliyor o dikensiz güllerin cansızlığı ve vazodaki duruşlarında bir eksik taraf.

Vücudumuza biz hükmedemezsek o bize hükmediyor. Bir güzel, vaktinden evvel dinozorlaştırıyor.
Hareketsiz kalmak, spor yapmamak aynı okumamak gibi, sağlığın her yandan kuşatılmışı.

Güzel bir laf, sizlerle paylaşmalıyım: “Gezmiyor ve okumuyorsan yaşadım deme”

Kurt dumanlı günü severmiş. Ortalık toz duman…………

Dün ”sarı saçlı, mavi gözlü” yü gördüm düşümde!.. Hayırdır inşallah!!!..

YAŞAMAK NE Kİ ?

2010-08-30T12:35:00.003+03:00

Bilmem olmasa idi bu sarı saçlı mavi gözlü,
Okuma yazma biliyor olur muydum?
Özgürce saçımı savurarak,
Güzel Akdeniz’i, Ege’yi boydan boya dolaşabilir miydim?

Meğer ne güzelmiş özgürlük,
Nefes almak gibi!

Anlamak hiç zor değil 30 Ağustosları!
Özgür değilsen yaşamak ne ki?

Bizi kulluktan kurtaranımız, tüm eserleri ile silinmek isteniyor,
Genlerine gericilik işlemiş karşıtlar tarafından.
Her şey karşıtı ile vardır, değil mi?
Aydınlık ile karanlık gibi.
Geri ile ileri gibi,
Kötü ile iyi gibi.
Cesur ile korkak gibi.
‘Mülk’ ile Vatan gibi.
Damat Feritler ile Mustafa Kemal gibi.

Rüzgarla Gelen

2010-08-27T19:55:00.001+03:00

Ağaç Dostum,
Yeşile, ağaca, bir sevdalıyımdır, sormayın gitsin. Seyredeyim, bakayım, göreyim… terapi gibi geliyor.
Beyazıt Meydanı’ndan Sultanahmet’e doğru inerken tarihi yapı üzerinde gördüğüm kendinden bitmiş akasya ağaççığı içimi sevgi ile coşturdu. Tramvay hareket etmeden makinemi çıkarıp resmettim.
Tepelerde, rüzgârla gelen tohumlar, bulduğu toprakta hayata tutunmuş. Özgürlüğe türkü söylüyor.

Hawking

2010-08-11T15:33:00.004+03:00

UZAYA TAŞINMAZSAK YOK OLACAK MIYIZ?

Ünlü astrofizikçi Hawking, insanlığın 100-200 yıl içinde yok olmanın eşiğine geleceğini, bu süre zarfında mutlaka uzayda başka yere taşınmanın yollarını bulması gerektiğini söyledi. Aksi halde, insanlık yok olma tehlikesiyle karşı karşıya kalacak!

Big Think adlı bir internet sitesine konuşan Hawking, savaşların, kaynaklardaki hızlı azalmanın ve artan nüfusun insan ırkını yokolmanın eşiğine getirdiğini belirtti.

Hawking, "insanlık tüm yumurtalarını aynı sepete, yani aynı gezegene koymamalı" diyerek, yeni alternatifler aranması, bir an önce plan ve hazırlıklar için devletlerin tartışmaya başlaması gerektiğini savundu.

Stephen Hawking'in insanlığın devamı için uzayda kolonileşmeyi uzun yıllardır savunduğu biliniyor ancak ünlü bilim adamı ilk kez bu kadar açık bir uyarıda bulundu.

İNSANLI UZAY SEYAHATLERİ ARTMALI
İngiliz astrofizikçi, insanlığın 1962'deki Küba füze krizi gibi, insanlığın varlığını tehdit edebilecek yeni krizlerin artan sıklıkta yaşanacağından endişe duyuyor. Soğuk Savaş yıllarında ABD ile Sovyetler Birliği arasındaki bu kriz, dünyayı nükleer savaş tehlikesiyle karşı karşıya bırakmıştı.

Hawking, "Tarihimizde son derece tehlikeli bir döneme giriyoruz" dedi ve "Bir sonraki yüzyılın ötesinde de varolabilmek istiyorsak geleceğimiz uzayda" diye ekledi. İngiliz bilimci bu nedenle insanlı uzay yolculuklarına daha fazla eğilmek gerektiğine inanıyor.

Hawking geçtiğimiz aylarda Discovery kanalı için hazırlanan bir dizide uzayın keşfinin de risklerden uzak olmayacağına dikkat çekmişti. Profesör Hawking bu yıl başlarında yayımlanan programda insanların, uzaylı yaşam formlarıyla temasının pek de arkadaşça geçmeyebileceğine hazırlıklı olması gerektiğini söylemişti.

Hatta buna göre, insanlığın uzaylılara temas kurmaktan var gücüyle kaçınması gerekiyor; çünkü bunun yıkıcı sonuçları olabilir. Hawking'e göre insanlık galaksisi içindeki tek akıllı yaşam formu olmaya devam ettiği ve kendi kendini yoketmekten kaçındığı takdirde güvende olacak.
http://www.kenthaber.com/

Lider Dediğin

2010-07-25T12:34:00.005+03:00

1000 yılın lideri,Ulu Önderimiz Gazi Mustafa Kemal Atatürk’den;

“… Türkiye’yi yok etmeye girişenler, Türkiye’nin ortadan kaldırılmasında çıkar ve hayat görenler, zararlı olmaktan çıkmışlar, aralarında çıkar paylaşarak birleşmiş ittifak etmişlerdir.

Ve bunun sonucu olarak, birçok zekalar duygular fikirler Türkiye’nin yok edilmesi noktasında yoğunlaştırılmıştır. Bu yoğunlaşma, yüzyıllar geçtikçe oluşan kuşaklarda, adeta tahrip edici bir gelenek biçimine dönüşmüştür. Bu geleneğin Türkiye’nin hayatına ve varlığına aralıksız uygulanması sonucunda, nihayet Türkiye’yi ıslah etmek, Türkiye’yi uygarlaştırmak gibi bir takım bahanelerle Türkiye’nin iç hayatına iç yönetimine işlemiş ve sızmışlardır. Güç ve kuvvet elde etmişlerdir.

“… Bunların etkisinde kalarak milletin en çok da yöneticilerin zihinleri tamamen bozulmuştur. Artık durumu düzeltmek, hayat bulmak, insan olmak için mutlaka Avrupa’dan nasihat almak, bütün işleri Avrupa’nın emellerine uygun yürütmek, bütün dersleri Avrupa’dan almak gibi birtakım zihniyetler ortaya çıktı. Oysa hangi istiklal vardır ki yabancıların nasihatleriyle, yabancıların planlarıyla yükselebilsin! Tarih böyle bir olay kaydetmemiştir tarihte böyle bir olay yaratmaya kalkışanlar zehirli sonuçlarla karşılaşmışlardır.

İşte Türkiye de, bu yanlış zihniyetle sakatlanmış bazı yöneticiler yüzünden, her saat, her yıl, her yüzyıl biraz daha gerilemiş, daha çok düşmüştür.

“…Bu düşüşün çıkış noktası korkuyla, aczle başlamıştır. Türkiye’nin, Türk halkının nasılsa başına geçmiş olan birtakım insanlar, galip düşmanlar karşısında, susmaya mahkûmmuş gibi, Türkiye’yi atıl ve çekingen bir halde tutuyorlardı. Memleketin ve milletin çıkarlarının gerektirdiğini yapmakta korkak ve mütereddit idiler. Türkiye’de fikir adamları, adeta kendi kendilerine hakaret ediyorlardı. Diyorlardı ki, ‘Biz adam değiliz ve olamayız. Kendi kendimize adam olmamıza ihtimal yoktur.’ Bizim canımızı, tarihimizi, varlığımızı, bize düşman olan, düşman olduğundan hiç şüphe edilmeyen Avrupalılara, kayıtsız şartsız bırakmak istiyorlardı. ‘Onlar Bizi idare etsin’ diyorlardı.”

Mustafa Kemal
6 Mart 1922

Daha bu neki, 1000 yıl sonra da "bu günleri de bilmişti" diyecek insanoğlu.

Harvard Üniversitesi'nden Erdoğan'a "üzüm" darbesi.

2010-07-23T08:45:00.003+03:00

Harvard Tıp Fakültesi tarafından her yıl yayınlanan sağlıklı beslenme kılavuzunun 2010 versiyonunda, bilimsel araştırmaların günde 1-2 kadeh alkol tüketmenin hem uzun yaşamın hem de zihinsel gerilemeyi engellemenin sırrı olduğunu gösterdiği belirtildi.

Los Angeles Times gazetesinde yayınlanan ve Harvard Üniversitesi uzmanları tarafından hazırlanan yeni kılavuza göre, ılımlı şekilde tüketilen alkol insanı bir çok hastalıktan tutarak uzun yaşamasını sağlıyor. Yapılan araştırmalara göre hem kadınlarda hem de erkeklerde günde bir-iki kadeh içilen alkol, vücutta koruyucu bir etki yapıyor, kalp hastalıkları, diyabet, felç riskini azaltıyor. Alkol tüketenler tüketmeyenlere oranla daha fazla yaşıyor, zihinsel gerilemeleri de yavaş oluyor.

gazete vatan

Kadınlar

2010-07-21T11:03:00.002+03:00

Dünyayı kadınlar yönetmeli. Bıktık artık şu erkeklerin savaş çığırtkanlığından.
Yüzyıllar ötesinden beri savaşlar durmadan sürdü geldi. Kahramanları kimler? Erkekler.

Kadınlar ‘toprak ana’ ‘devlet ana’ ve ‘ana’dır. Ne öldürür ne öldürtür.

Çok iyi biliyorum dünya ona gidiyor, kadınların egemenliğine. Zaten de öyle olmak zorunda.

Doğa ağlıyor, ana ağlıyor, baba ağlıyor, hayvanlar ağlıyor, gök ağlıyor. Ağlamayan yok ki.
İtiraf edin yönetemediniz. Kıyamete doludizgin götürüyorsunuz dünyayı.

Hadi çekilin artık. Bırakın yönetimi kadınlara. Savaşsız bir dünya doğursunlar size.

Sabah Sefam

2010-07-19T23:17:00.002+03:00

Gördüm mü hiç dayanamam, gözüm uzun süre üzerinde takılı kalır.
Sarmaşık derdim ben ona. Sabah sefası adı da çok yakışıyor.
Erkenden uyanır, bizlere gülümser. Öğlenin sıcağına doğru kapanır.
Kalp biçimi yaprağı yenilenerek sarar gider. Ne çiçeği tükenir, ne de yaprağı mevsim boyu.
Bahçem olsaydı, her yere ondan diker, birlikte dans ederdik.
Sabah çayımı içerken de sefam olsun derdim.
İşte, yaşamımı anlamlandırandan bir kesit.
Yakalamam lazım; alıp başımı gitmem lazım, bu düşlerimin peşinde...

Haftanın Fıkrası

2010-07-07T22:39:00.005+03:00

POLİS ÇAĞIRINCA GELİR Mİ?

Meridian, Mississippi'de oturan 82 yaşındaki George Phillips, yatmaya giderken, karısı George'a yatakodası penceresinden bakarak bahçedeki kulübenin ışığını açık bıraktığını söyler.

George arka kapıyı açıp ışığı kapatır fakat kulübenin içinde hırsızların saklandığını fark eder.

Hemen polisi arar ve durumu bildirir. Polis ona hırsızların evin içinde olup olmadığını sorar. Geroge 'Hayır.' der. Bunun üzerine polis 'Şu anda tüm birimler meşgul. Kapınızı kitleyin. Memurlardan biri müsait olduğunda yanınıza gelecektir.' der.

George 'Tamam.' der. Telefonu kapatır ve 30'a kadar sayar. Ardından tekrar polisi arar ve der ki 'Merhaba, Birkaç saniye önce bahçe kulübemde hırsızlar olduğunu bildirmek için aramıştım. Bu konu hakkında daha fazla endişelenmenize gerek kalmadı çünkü az önce hepsini vurdum.' ve telefonu kapar.

Beş dakika içerisinde, altı polis arabası, bir SWAT Ekibi, bir Helikopter, iki itfaiye aracı, bir paramedik ve bir Ambulans Phillips'lerin evindeydi ve hırsızlar suçüstü yakalanmışlardı.

Polislerden biri George'a, 'Yanılmıyorsam onları vurduğunu söylemiştin!' der.

George ise şöyle yanıtlar; 'Yanılmıyorsam tüm birimlerin meşgul olduğunu söylemiştiniz!'

(Gerçek bir hikaye)

http://www.denizce.com/

Düşünce Bahçesinde

2010-07-04T15:24:00.004+03:00

Hadi biraz felsefe yapalım,

İnsanlık ilk gününden beri dövüşüyor, savaşıyor.
Muazzez İlmiye Çığ’ın Sümer Tabletlerini çözüp, yazdığı kitaplarından birinde okumuştum.
Şehrin öğretmeni söylüyor:“Şehrimiz öyle mamur öyle bakımlı idi ki, geldiler her yeri yakıp yıktılar.”
Yani istilalar savaşlar hiç durmamış. “İnsan bu mu?” diyorum hep kendi kendime: Galiba bu işte!

Bazıları, “orman kanunu geçerli, güçlü isen yaşarsın, savaşlar olmasaydı insanlık ilerleyemezdi” diyorlar. Ben bunu anlayamıyor, kabul edemiyor ve mutsuz oluyorum.
Çocuklarım acı mı çekmeli? Küresel ısınma, tükenmekte olan kaynaklar, bitmeyen savaşlar, kemirilen ormanlar, betonlaşma.
Vazgeçilmesine izin verilmeyen kapitalizm, yaşanası mı kılıyor dünyayı?
Bir tarafta köle olmak, bir tarafta tükenen dünya…. Hangisini alırdınız?

“Bu dünyaya bir daha gelir misiniz” deseler ne dersiniz? Ben kesinlikle başka bir gezegene evet bu gezegene hayır derim. Niye dediğinizi duyar gibiyim.
Dünya böylemi olmalı idi? İnsan birbirinin gözünü oymadan yaşayamaz mıydı? Yaşardı elbet… İnsanı aç gözlü kılan kapital egemenliği olmasaydı..

Bizi getirdiği sonuca bakın: Şimdi gördü eserini! İnsanlığı öldürdüğünü, metanın insan sevgisini yok ettiğini anladı ama yapacak bir şeyi de yok, son noktayı koyana dek gitmek zorunda.

İçinde olduğumuz dünyaya bakıyorum, insan mutlu değil.
Öyleyse, ya kapitalizm ya insanlık, biri varsa biri yok.

İnsanlık kapitalizmi aşmak zorunda.
Varolmak istiyorsa.

Tepe

2010-06-19T17:55:00.003+03:00

Pierre Loti

Hep okudum, hep duydum. Algılamalarımın etkisiyle hayranlık duyuyordum.
Fransız Loti, Türkiye’yi çok sevmiş. Yıllarca ülkemize gelmiş gitmiş, bizim gibi giyinmiş halkın arasına katılmış, “Türkiye benim ikinci vatanım” demiş, saraydan bir kadına âşık olmuş, Eyüp tepesine çıkıp, halici seyrederek, saatlerce oturup kalırmış, dalarmış, yazarmış.
‘Pierre Loti’ adını alan bu tepeyi görmem sonunda kısmet oldu.

Teleferikle çıkmakla başlayan serüvenimi anlatmalıyım.
Önce mezarlıklar karşılıyor insanı. Hani soğuktur ya yüzü mezarlıkların! Kesinlikle böyle düşünülmüyor orada. Ben dedim ki eşime; “hiç böyle insana güzel gelen mezarlıkla karşılaşmamıştım”. Mezarlığı itici gelmiyorsa acaba tepeye çıkınca neler hissederim diye düşünüyordum; anlatıla gelen bir “Piyer Loti Tepesi” hayranlığı var ya hani, orayı turistik kılan.
Önceleyin şunu demeliyim ki, Loti 1876 larda hayran hayran Halici seyrederken sade yeşil ve mavi vardı. Düşünebiliyor musunuz ne rüya! Benim gözlerimse yapılaşmaları da görüyordu, tepeden bakarken Haliç’e.
Buna rağmen huzur buldum, kahve önünde otururken ve tepeden haliç kıvrımlarına bakarken. Hava sıcaktı, tepemizde ıhlamur ağaçları, esirgemiyorlardı bizden kokularını.

Ahşap tek katlı ev önünde oturduk. Çaylarımızı yudumladık, sohbet ettik, Fransız turistlere resim çektim onlarda bizi çektiler. ‘Loti’nin Kahvesi’ imiş. Yıllara meydan okuyor, dimdik ayakta. İçine girdik, çeşitli hatıralar, turistik…

Hafta içi gitmiştik, doluydu gene de. İnsanlar tepede ne arıyorlardı acaba nostalji mi yapıyorlardı yoksa manzara hayranlığı mı? Buna karar veremedim ama ben hangisinden yana ziyaretçi idim derseniz biraz tarihti görmek istediğim sanırım, birazda manzaraydı işte...

Aradığımı buldum mu?.. Loti’nin gördüklerini göremedim elbette. O günlerdeki gibi değildi “Altın Boynuz”. Ama (değişim gerçeğine karşın) yeşil bir tepeden engine bakışlarım süzülürken, mitoloji kahramanı gibiydim… Mutluydum, ayrılırken….

Ah Sıcaklar

2010-06-16T18:01:00.006+03:00

Şimdi yani, blogger yeni şablonlar koyar da ben yazmaz mıyım?
Ne demişler “tebdili mekanda...” diyerek, aynen öyle, ferahlamışam.

Havalar sıcak gitmeye başladı, insanın evinden çıkası gelmiyor.
Şehirden de yoruldum, şöyle bir gideceğim gitmesine de, “güzel evim” den ırakta
huzur bulmam, ıstakoz ve ”bezgin Bekir” olmamam için “gezmelik hava beklemekteyim.
Şimdilik şehir içi gezileriyle yetiniyorum. Yarın sürpriz bir yere gideceğiz, hiç görmedim,
duyunca diyeceksiniz ki “bu zamana kadar nasıl durabildin”. Haklı olmalısınız.
Bol resim çekip yazacağım. Adını vermiyorum, sürpriz olsun..

Din mi yoksa bilim mi kazanacak?

2010-06-08T22:30:00.003+03:00

Din mi yoksa bilim mi kazanacak?
Ünlü fizikçi Stephen Hawking din ile bilim arasında ortak bir uzlaşma noktasının olup olamayacağı şeklindeki soruya net yanıt verdi...

Ünlü fizikçi Stephen Hawking ABC televizyonuna verdiği özel röportajda tanrı konusundaki düşüncelerini paylaşıp insanlığa yol gösterici bazı tavsiyelerde bulundu.

Hawking evren konusunda yeryüzündeki hemen herkesten daha çok şey biliyor ama buna karşın hala bazı sorulara yanıt veremiyor.

ABC News muhabiri Diane Sawyer’in çözümlemeyi arzuladığı en büyük gizemin ne olduğu sorusunu yanıtlayan Hawking, “Evrenin neden var olduğunu bilmek isterdim, neden hiçbir şeyden daha büyük bir şey var” yanıtını verdi.

Geçtiğimiz hafta New York’taki Dünya Bilim Festivali’nin şeref konuğu olan Hawking evren konusundaki derin ve düşündürücü sorularıyla ünlü bir bilim adamı.

Hawking geçtiğimiz yılın sonbaharına dek Cambridge Üniversistesi’nda daha önce “fiziğin babası” Isaac Newton’ın da yapmış olduğu “Lucasian” profesörlüğü yapıyordu.

Hawking 30 yıl süren bu görevi sırasında öğrencilerine evrene yeni ve farklı açılardan bakmayı öğretti. Aynı zamanda da yazdığı birçok kitap ve nadiren de olsa yaptığı konuşmalarla kamuoyuna anlaşılması güç olan kuramsal fiziği anlayabilmeleri için yol gösterdi.

Dünya Bilim Festivali’nde Hawking hakkında bir konuşma yapan fizikçi Kip Thorn, “Stephen bizim evreni anlamamıza çok büyük bir katkıda bulunmuştur, özellikle de evrendeki zaman sıçraması ve uzay sıçraması, kara delikler ve evrenin başlangıç noktası konularında” dedi.

Hawking’in en çok bilinen kitabı “Zamanın kısa bir tarihi” (A Brief History of Time) 9 milyondan fazla satarak uluslararası “best-seller” oldu.

Hatta Hawking “The Simpsons” ve “Star Trek” dizilerinde bile göründü.

O SORUNUN YANITI

Ama zamanın başlangıç noktası konusunda yaptığı araştırmalar kaçınılmaz olarak hep herşeyin başlangıç noktasının ne olduğu ve tüm bunların ardında herhangi bir şeyin oluıp olmadığına dair soruları gündeme getirdi.

Hawking söyleşide, “Tanrı doğanın kuralları ile tanımlanır. Ancak, çoğu insan tanrıyı bu şekilde algılamıyor. Kendisiyle kişisel ilişki kurabilmek için insan gibi bir oluşum yarattılar. Evrenin muazzam derecedeki büyüklüğü içinde tesadüfen meydana gelmiş önemsiz olan insan yaşamına baktığınızda böyle bir şeyin hiç de mümkün olmadığı belli oluyor” diye konuştu.

Din ile bilim arasında ortak bir uzlaşma noktasının oluıp olamayacağı şeklindeki bir soruyu yanıtlayan Hawking, “Otoriteye dayalı olan din ile fikir ve akla dayalı olan bilim arasında temel bir farklılık var. Bilim kazancaktır, çünkü bilim başarılıdır” dedi.

http://www9.gazetevatan.com

Seçici Olmak

2010-06-06T20:56:00.004+03:00

Hakkımda
Kubilay Kızıldenizli

“İnsana inanır, rekabeti sevmez.İnsan enerjisinin bireysel ve köreltici bir rekabet için tüketilmesindense bu enerjinin birleştirilip "büyük uyum dünyasının" yaratılması için kullanılmasını tercih eder. Tüketim çılgınlığının sistem tarafından sürekli olarak gündemde tutulup özendirilmesinin insanlığın ve doğanın yıkımına yol açacağına inanır. İnsanlığın gereksinimlerine göre üretim yapılmasını tercih eder. Kaynakların başta beslenme, sağlık, barınma ve eğitime ayrılması zorunluluğuna inanır.Kişilerin entellektüel gelişim tabanlı bir eğitim almasını ve böyle bir eğitimi sağlayacak sistemin yaratılmasını zorunlu görür. Milletler için asıl gelişmişliğin "ne kadar çok A, B, C ürünü tüketilmesiyle" değil, o milletin ne kadar sayıda yazara, ressama,tiyatrocuya, şaire sahip olduğuyla ölçülmesinin esas alınmasına inanır. Her türlü olumsuzluğa rağmen, insanlığın gelişiminin durdurulamaz biçimde her türlü -sosyal sınıflarda dahil- ayrımcılığın ortadan kalkacağı ve tüm kaynakların o büyük uyum dünyasında sadece ve sadece insanların refahı ve doğanın korunacağı bir geleceğe doğru aktığına inanır.”

Bloggerleri dolaşırken entellektüel bir blog çıktı karşıma.
Her zaman yazamadığım için bazen böyle değer bulduğum yazıları almadan edemiyorum. Ne yapayım var mı bir cezası.
Yandaş medya okumaktan yaşamdan bıkar olduk. İyiki şu bloglar var.
İşte son blogger arkadaşım.

http://kubilaykizildenizli.blogspot.com/

1881

2010-04-27T22:53:00.001+03:00

2/2 nolu tebliğ

Büyüklük odur ki kimseye iltifat etmeyeceksin, hiç kimseyi aldatmayacaksın. Memleket için gerçek ülkü ne ise onu görecek ve o hedefe yürüyeceksin. Herkes senin aleyhinde bulunacaktır, seni yoldan çevirmeye çalışacaktır. İşte sen burada direneceksin. Önünde sonsuz engeller yığılacaktır. Kendini büyük değil, küçük, araçsız, hiç telakki edecek, kimseden yardım gelmeyeceğine inanarak bu engelleri aşacak, ondan sonra sana büyüksün derlerse bunu diyenlere güleceksin.
Mustafa Kemal ATATÜRK
1881-193∞

Kadın Partisi Kuruldu

2010-04-19T00:28:00.008+03:00

http://www.kadinlarladegisim.org

Kadın

2010-04-09T14:43:00.003+03:00

Durmadan kadınlar öldürülüyor, durmadan intihar ediyor kadınlar.
Cehalet ve erkek vahşeti hiç bu kadar çoğalmamıştı.

Ülkemiz neden böyle oldu demeyeceğim, beklenen sonun ortalarındayız çünkü.
Daha acılar çekeceğiz. Bize biçilen rolü oynamayı bırakmak elimizde değil ki!
Perde bir kapansın hele. O zaman oturup, annemin deyimi ile “kuma kuşu gibi” düşünmeye başlayacağız.

Duyar gibi oluyorum. “Düşünecek beyin mi kaldı” diyenleri. Çok haklısınız.
Ne yapılmış yıllarca? Sosyal, kültürel yozlaşma ve ekonomik tükenme.

Kadın üzerinden hep zafer kazanmış erkek.
Cahil anne, cahil çocuklar yetiştirir haliyle.
Kadının kafasının dışını ve içini örtmek için yıllardır uğraşıyorlar.
Biliyorlar ki kadını uyutamazlarsa toplumu da uyutamazlar..

Hep öyle olmamış mı? Uzunca bir tarih boyunca kadın hep arka plan tutulmuş.

Livaneli'nin Düşündürdükleri

2010-03-30T21:45:00.005+03:00

Zülfü Livaneli 2005 yılında öngörmüş... İlginç doğrusu.
Diyalektik ne der? "Belirli koşullar belirli sonuçlar verir." "Her şey zıttı ile vardır."
Livaneli gibi ben de diyorum ki "görünen köy kılavuz istemez"
Biz bu günlere nasıl geldik? Sevgili Atamız bize Cumhuriyeti bağışladı, verdi, bileğimizin güçü ile söke söke almadık.
Çektiğimiz acılar bu yüzden.
Diyalektik yasasını işletiyor işte..
Karanlığın karşıtı aydınlık..
Aydınlığın karşıtı karanlık.

Bahar

2010-03-23T08:54:00.004+02:00

Bahar kokusunu hissettirirde hakkında birkaç laf edilmez mi?
Beton yığınları arasında da olsa endamını göstermeyi başarıyor.
Erik ağaçlarına hangimiz aşkla bakmıyoruz. Mısır patlağı gibi tohumları hızla açılmış.
O kadar güzel bir beyaz yığın ki, dertlerden sıyırıveriyor insanı.
Dün resmini çektiğim bu erik ağacının altından kendimi ve gözümü ayıramadım.
Mutlu oldum. Sonra dedim ki doğaya. “Sen nelere kadirsin”.

Tabiat bize bir lütuf. Ama baş tacı edemiyoruz.
Neden dersiniz?
İnsanlar Tanrı ve imanda at başı gidiyor.
Doğa söz konusu olunca çiğneyip geçiyor.

Her mevsime aşığım. Tatları birbirinden güzel.
Hangisini alırsınız? İnsanoğlu açgözlüdür. Hepsini ister.
Öyleyse ?
Biraz sevgi, biraz saygı.
Biz doğayız, doğada biz.

meraklı

2010-03-16T00:06:00.002+02:00

Domates ve çağrıştırdıkları,

2010-03-13T10:43:00.001+02:00

Mutfağımıza en çok giren domatesi biz Türkler neden bu kadar çok seviyoruz dersiniz. Kahvaltı sofralarının vazgeçilmezi sayılalı yıllar oluyor. Her sabah o olmazsa eksik sofra kurduğumu düşünürüm. Ev halkı da benden meraklı, hemen sorarlar; “domates yok mu?”
Kış boyu damak tadında domates bulamadık doğal olarak. Nisan ile birlikte artık domatesler de tatlanacak.
Domatesin ana vatanını Amerika diye duymuştum.
Yoğurdun icatçısının Türkler olduğu, dünyaya bizden yayıldığı onun için adının her yerde “yoğurt” olduğunu biliyorum da, domatesi niye biz bu kadar çok seviyoruz, bilmiyorum.
Yazı konusu ettiğime göre, domateste beni mutlu eden bir madde olmalı.

Dedim de,
hemen aklıma GDOlar geldi.
Uzun yıllar domateslerden, salatalıklardan ve bazı diğer sebze meyvelerden hiç tat alamadık. 60ların 70lerin tatlarını.
80 darbesi yalnız insanımıza olmamış demek ki.
Şimdi biraz biraz eski tatları alıyor gibiyiz.
Genetiği değiştirilmiş organizmalar karşımıza canavar gibi dikilince neler oluyor demeye başladık.
Yediklerimizden tat alamayınca haliyle yaşamdan da tat alamıyoruz. Domino taşı gibi, yıkılıyor her şey, ağır çekimde.
Dünyada da fazla, ama ülkemde biraz daha fazla... İnsanlar şizofren sarmalında, tıpkı grip gibi birbirine bulaştırıyor.
Dünya ve insan buralara gelmeyebilirdi. Evrim bırakılsaydı kendi seyrine.
Yazımı tanıdığım değerli bir Prof. Tunaya Kalkan’ın bir sözüyle bitirmek istiyorum.
“İnsanoğlu doğanın kanser hücresi, kemiriyor.”

Yakınçağ

2010-03-10T00:21:00.001+02:00

Toplum

2010-03-10T00:16:00.002+02:00

‘Dinlenmemek üzere yürümeye karar verenler
asla yorulmazlar!’ ATATÜRK

Sanal Alışveriş Dünyası

2010-02-24T09:06:00.001+02:00

Geçen yıl deniz kenarında otururken bu taşları toplamıştım. Sevimli ve muntazam oval taşlar. Dün bir baktım oğlum paket ediyor. İnternetten satmış onları.
Diyeceğim şu ki çağın meslekleri hızla değişim geçiriyor.
Evlerde çalışmalar, sanal dükkân kiralayıp ticaret yapmalar, ev ofisler yavaş yavaş yaygınlaşmakta. Yemek sepetim, çiçek sepetim… Seç kitapları at sepete. Ya meyve sepetine ne dersiniz?
Benim şimdilik internetten alışverişim, kitaplar olmakta. Hem indirimli buluyorum, hem de kapıma geliveriyor.
Kredi kartı ile ödeme işinden de ürkmemek gerekiyor. Sanal Kart kullanıyorsun ve ödeyeceğin kadar parayı yazarak güvenceni sağlıyorsun. İşlem bittiğinde esas şifren hiç kullanılmadığından tedirginlik de duymamış oluyorsun.

Geçen gün bir gazetede okudum. Artık internet kanalı ile doktor muayenesi olabilecekmiş. Ücreti bedelinde. Kulağa pek hoş geliyor, hastane ortamlarını düşününce. Artık ilaçlar da eve gelir, en yakın eczaneyi tıklayarak.

Onu bunu bilmem, yaşlanınca market alışverişleri için internet biçilmiş kaftan.
Arkadaşım anlatıyordu: Kamyonetle satış yapan sebze ve meyveci tanımış bir arkadaşı vesilesi ile. Hatta telefonunu ben de aldım. Liste yapıyormuşsun, telefon ediyormuşsun, gelip listeyi alıyor aynı gün taptaze zerzevatını getiriyormuş, üstelik pazar fiyatına.
Buna yurdum insanının teleneti demek yerinde olur. Deneyince yazarım, semt pazarları çok iyi oluyor da her hafta her hafta bıkıyorum.

Hangi yaşta olursak olalım; bilgisayarı hizmetimize sokalım. Bir evin hizmetlisi gibi, neleri yapmıyor ki..

keyif

2010-02-19T20:33:00.002+02:00

Parka doğru yürüdük. Havayı iyi görünce.
Kapıdan girince, bankta keyfeden kediyi görmek keyfimi katladı.
Doğa ne kadar cömert; yeşili, güneşi, kedisi beni mutlu etmeye yetmiş.

Tek Yapraklı Gazete

2010-02-12T00:16:00.004+02:00

Çok önceleri okumuştum.
Tekrar karşıma çıkınca bloguma koymaya karar verdim.
Tam da bu günlerin medyası.
Gazeteci Swinton’un kürsüden yaptığı bu güzel konuşma çerçevelenip asılacak cinsten.
Basın ne kadar özgür olmalı?
Bu soruya bir başka soru; toplumlar ne kadar özgür?
Ben ne kadar özgürüm?..

Cevapları, ne kadar kolay değil mi?

===

Solcu, Marks'ın arkadaşı gazeteci Swinton, 1880 'lerde New York Times'ta yazıyor. Gazete satın alındıktan sonra düzenlenen toplantıda, davetli gazeteciler basının onuruna kadeh kaldırmak üzere kürsüye çağırıyorlar onu. Swinton elindeki kadehiyle kürsüye çıkıyor. Çıt yok...
Ve tarihi cümleler dökülüyor bir bir ağzından.

"Dünya tarihinin şu anına dek, Amerika'da "Özgür bağımsız basın" diye birşey olmamıştır. Bunu siz de biliyorsunuz biz de..." diye başlıyor sözlerine; "Hiçbiriniz düşündüklerinizi olduğu gibi yazmaya cesaret edemezsiniz. Bunu yapmaya kalktığınızda yazdıklarınızın önceden basılmayacağını bilirsiniz çünkü. Çalıştığım gazete bana düşüncelerimi özgürce yazmam için değil, tersine yazmamam için haftalık bir ücret ödüyorlar. İçinizde benzer biçimde benzer ücret alan başkaları da vardır. Düşüncelerini açıkça yazacak kadar salak olan herhangi biri, sokakta başka bir iş arıyor olacaktır. Gazetemin herhangi bir sayısında düşüncelerimi apaçık yazmaya izin verseydim, 24 saat dolmadan işimden atılırdım. Gazetecilerin işi; gerçeği yok etmek, düpedüz yalan söylemek, saptırmak, kötülemek, servet sahiplerine dalkavukluk etmek, kendi gündelik ekmeği uğruna yurdunu ve soyunu satmaktır. Bunu siz de biliyorsunuz, ben de… Öyleyse şimdi burada "bağımsız özgür basının" (!) "şerefine" (!) kadeh kaldırmak saçmalığı da nereden çıktı? Bizler, sahnenin arkasındaki zengin adamların oyuncakları, kullarıyız. Bizler ipleri çekilince zıplayan oyuncak kuklalarız...
Onlar ipleri çekiyorlar ve biz dans ediyoruz.
Yeteneklerimiz, olanaklarımız ve yaşamlarımız, hepsi başkalarının malı.
Bizler entelektüel fahişeleriz.”

Not: Swinton toplantıyı şaşkın bakışlar arasında terk etti.. Gazeteden istifa etti ve kimseden para almaksızın 'John Swinton's paper’ diye tek yapraklı bir "gazete" çıkartmaya başladı.

Yazmak

2010-02-07T21:36:00.003+02:00

Yazmayı yazmayı körelmişim. Masa üstüne kaç word sayfası açıp açıp çöp kutusuna yolladım.
Neden böyle diye sorguladığım da ilk aklıma gelen, can sıkıntımı sergilememek mi? İkincisi ülke gündemindeki kalitesiz senaryolar mı?. Üçüncüsü duyguların prangası mı?…

Ne kadar mutsuz bir toplumuz!
Balık baştan kokarsa ne yaparsın?.
Globalizm zehir taciri, öyle enjekte ediyor.
Ülkemde, her şeyin bir akıı bir de karası var. Kafalar karmakarışık. Benim ki de...

Beklenen

2010-01-24T12:55:00.002+02:00

Dört gözle beklediğim kar 23 Ocakta yağmaya başladı.
Çevreyi bembeyaz görmenin hazzını yaşıyorum. Penceremin önündeki derece -2’yi gösteriyor. Havada oldukça soğuk. Öyle ya, mevsim mevsimliğini yapmalı, değil mi? Sıcak bir pencere kenarından dışarıyı seyretmek hoş duygular veriyor...

Çocukluğumuzda soba çevresinde mısır patlatırken ya da kestane patlatırken resmedilmiş ilkokul dergilerini hatırlıyorum. Ne sıcak gelirdi insana; dışarıda kardan adam, içerde yanan soba ve çevresinde aile boyu…

Değişime direnmek ne mümkün?... Bugün o zamandaki kış ve insan duyguları yok artık. Küresel ısınmaya ve çılgın tüketim duygularına kapılmış gidiyoruz.

En iyisi ben felsefe yapmayı bırakayım da penceremden kara bakayım. Hem ömür kısa hem dışarıdaki bu kar! ! !

Haiti deki deprem anı

2010-01-14T19:01:00.004+02:00

Medya

2010-01-10T13:56:00.001+02:00

Tüm toplumca, görsel ve yazılı medyaca tutsağız, Her geçen gün boğuluyoruz.
Değişim, ama nasıl? Ne anlayabiliyoruz ne de izah edebiliyoruz.

Farkında mısınız?
Televizyonlar özellikle felaket haberleri dolu ve abartılarak verilmekte. Toplum can derdine düşerse, başka şeyler düşünmeye vakit bulamaz:
Nasıl kalkınırız, nasıl ileri ülkelere benzeriz, nasıl trafik cinnetini önleriz, nasıl okuma aşkı doğururuz, nasıl hümanist oluruz, nasıl az tüketiriz, nasıl daha çok üretim yaparız, nasıl daha az çöp üretiriz vs. vs.? Bunları düşünmeye başlamak için 60 senedir beklemekteyiz.
Daha ne kadar bekleyeceğimizde belli değil.

Aklımız elimizden her defasında kaçmakta, kaçırılmakta! Nasıl bir toplumuz? Tarihi didik didik etmeli biz, bizi bir güzel tanımalıyız ! ! !...Bilmediğimiz için el yordamı ile yürüyoruz.
Ama nasıl yürüme , bir ileri iki geri.
Bu kadar mı olur, bir toplumun gözü kör, kulağı sağır?

Medya çoktan satıldı. Çok azı kaldı. Onlarda satılıyor.
Bizden olsaydı , boğarmıydı toplumunu böyle.
Yoksa, yol mu gösterirdi.
Aydınlığa doğru, çareye doğru…

Yavaş Yavaş Ölürler

2010-01-07T23:41:00.002+02:00

Yavaş yavaş ölürler
Seyahat etmeyenler.
Yavaş yavaş ölürler
Okumayanlar, müzik dinlemeyenler,
Vicdanlarında hoşgörüyü barındıramayanlar.

Yavaş yavaş ölürler
Alışkanlıklarına esir olanlar,
Her gün aynı yolları yürüyenler,
Ufuklarını genişletmeyen ve değiştirmeyenler,
Elbiselerinin rengini değiştirme riskine bile
girmeyenler,
Bir yabancı ile konuşmayanlar.

Yavaş yavaş ölürler
Heyecanlardan kaçınanlar,
Tamir edilen kırık kalplerin gözlerindeki pırıltıyı
görmek istemekten kaçınanlar.

Yavaş yavaş ölürler
Aşkta veya işte bedbaht olup yön değiştirmeyenler,
Rüyalarını gerçekleştirmek için risk almayanlar,
Hayatlarında bir kez dahi mantıklı tavsiyelerin dışına
çıkmamış olanlar

Pablo Neruda