Pierre Loti
Hep okudum, hep duydum. Algılamalarımın etkisiyle hayranlık duyuyordum.
Fransız Loti, Türkiye’yi çok sevmiş. Yıllarca ülkemize gelmiş gitmiş, bizim gibi giyinmiş halkın arasına katılmış, “Türkiye benim ikinci vatanım” demiş, saraydan bir kadına âşık olmuş, Eyüp tepesine çıkıp, halici seyrederek, saatlerce oturup kalırmış, dalarmış, yazarmış.
‘Pierre Loti’ adını alan bu tepeyi görmem sonunda kısmet oldu.
Teleferikle çıkmakla başlayan serüvenimi anlatmalıyım.
Önce mezarlıklar karşılıyor insanı. Hani soğuktur ya yüzü mezarlıkların! Kesinlikle böyle düşünülmüyor orada. Ben dedim ki eşime; “hiç böyle insana güzel gelen mezarlıkla karşılaşmamıştım”. Mezarlığı itici gelmiyorsa acaba tepeye çıkınca neler hissederim diye düşünüyordum; anlatıla gelen bir “Piyer Loti Tepesi” hayranlığı var ya hani, orayı turistik kılan.
Önceleyin şunu demeliyim ki, Loti 1876 larda hayran hayran Halici seyrederken sade yeşil ve mavi vardı. Düşünebiliyor musunuz ne rüya! Benim gözlerimse yapılaşmaları da görüyordu, tepeden bakarken Haliç’e.
Buna rağmen huzur buldum, kahve önünde otururken ve tepeden haliç kıvrımlarına bakarken. Hava sıcaktı, tepemizde ıhlamur ağaçları, esirgemiyorlardı bizden kokularını.
Ahşap tek katlı ev önünde oturduk. Çaylarımızı yudumladık, sohbet ettik, Fransız turistlere resim çektim onlarda bizi çektiler. ‘Loti’nin Kahvesi’ imiş. Yıllara meydan okuyor, dimdik ayakta. İçine girdik, çeşitli hatıralar, turistik…
Hafta içi gitmiştik, doluydu gene de. İnsanlar tepede ne arıyorlardı acaba nostalji mi yapıyorlardı yoksa manzara hayranlığı mı? Buna karar veremedim ama ben hangisinden yana ziyaretçi idim derseniz biraz tarihti görmek istediğim sanırım, birazda manzaraydı işte...
Aradığımı buldum mu?.. Loti’nin gördüklerini göremedim elbette. O günlerdeki gibi değildi “Altın Boynuz”. Ama (değişim gerçeğine karşın) yeşil bir tepeden engine bakışlarım süzülürken, mitoloji kahramanı gibiydim… Mutluydum, ayrılırken….
